Monaster Narodzenia Ferapontowa w Wołogdzie-Monaster eparchii Wołogdzkiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, położony we wsi Ferapontowo, w obwodzie Wołogdzkim, około 119 km na północny zachód od Wołogdy.Historia Biełozerskiego klasztoru Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ferapontowie jest w pewnych kluczowych punktach związana z ważnymi wydarzeniami historycznymi epoki, kiedy powstało scentralizowane państwo rosyjskie. Założony w 1398 roku przez św. Feraponta, przyjaciela i współpracownika św. Kiryła Biełozerskiego, Klasztor Ferapontow był przez około 400 lat jednym z głównych ośrodków religijnych i kulturalnych regionu Biełozerskiego. Martynian Belozersky, który był opatem klasztoru Troitse-Siergijew w latach 1447-1455, Klasztor Ferapontow zdobył szeroką renomę. Wraz z klasztorem Kiriłło-Biełozerskim stał się tradycyjnym miejscem kultu i wkładu wielu przedstawicieli rosyjskiej szlachty feudalnej (Andriej i Michaił Możajski, Wasilij III, Iwan IV i inni). Znani hierarchowie Kościoła rosyjskiego, którzy brali aktywny udział w życiu kraju, opuścili Klasztor, aby szerzyć Słowo Boże wśród ludzi w XV-XVI wieku (Arcybiskup rostowski i Jarosławski Ioasaf (Oboleński), biskup Permski i wołogodzki Filofei, biskup Suzdalski Ferapont). Klasztor był również ważny jako więzienie polityczne. Wśród polityków moskiewskich zesłanych do Kiriłowa byli Wasian Patrikiejew, Car Symeon Bekbulatowicz, Patriarcha Nikon i premier Boris Morozow. Pracowali tu tacy skrybowie jak Martynian, Spiridon, Filofei, Paisij, Matfei, Efrosin i malarz ikon Dionizy. XVI wiek to okres prosperity klasztoru. Potwierdzają to listy i karty władz cywilnych i kościelnych, przede wszystkim Iwan IV, Wasilij III i Elena Glinskaya i Iwan IV uczestniczyli w nabożeństwach w klasztorze. Księga kontrybucja Klasztor zacząłem się w 1534 rok nazwisko wśród współpracownik " książę старицкий, кубенский, лыковый, бельский, шуиски, воротинский ... Godunovy, Szeremietievy " i inne. Wspominani są tu również władcy syberyjscy, Rostowscy, Wołogdowscy, Biełozerscy i Nowogródzcy. Pozyskanie relikwii Martyniana i jego późniejsza kanonizacja zwróciły większą uwagę na klasztor, co przyczyniło się do zwiększenia składek i dochodów. Klasztor Ferapontow był najbogatszym właścicielem w regionie Jeziora Beloe. Na początku XVII wieku należało do niego około 60 wsi, ponad 300 chłopów i 100 działek rolnych. Formowanie ceglanego zespołu klasztoru Ferapontow z XV-XVII wieku rozpoczęło się w 1490 roku od budowy pierwszej murowanej świątyni regionu Jeziora Beloe, katedry Narodzenia Najświętszej Marii Panny, przez mistrzów Rostowskich. Budowla ta jest najlepiej zachowaną z trzech siostrzanych katedr wzniesionych w 1490 roku na rosyjskiej północy. Wszystkie ściany wewnętrzne pokryte są bezcennymi freskami autorstwa Wielkiego średniowiecznego malarza Dionizego. W XVI wieku w klasztorze wybudowano monumentalny kościół Zwiastowania z refektarzem, Izbą skarbową i budynkami gospodarczymi (komora suszenia kamienia, komora gościnna, komora gotowania). Odzyskany po spustoszeniu Litwy, w XVII wieku klasztor wybudował kościoły na Świętej bramie, Kościół św. Martyniana i dzwonnicę. W 1798 Klasztor Ferapontow został zniesiony dekretem Synodu. W XIX wieku zmniejszone terytorium klasztoru otoczono murem z cegły. W 1904 klasztor został ponownie otwarty jako klasztor, ale został ponownie zamknięty w 1924.
