Fort Alexander na Bałtyku

Po założeniu Petersburga w 1703 roku rozpoczęto budowę szeregu fortów. Były strategicznie rozmieszczone nad Zatoką Fińską, nad Morzem Bałtyckim, aby strzec miasta i fortyfikować cały obszar. Decyzja zapadła w trakcie Wielkiej Wojny Północnej, która trwała do 1721 roku. Forty razem tworzyły niemal nie do zdobycia obronę przed atakami wroga z Morza. W ciągu następnych dwóch stuleci Rosja zbudowała ponad 40 fortów między południowym i północnym brzegiem Zatoki Fińskiej, zabezpieczając ten obszar jeszcze bardziej.Zbudowany w latach 1838-1845 Fort Alexander został zamówiony przez cesarza Mikołaja I i nazwany na cześć jego brata, cesarza Aleksandra I. i jak wiele innych w zatoce, został wzniesiony na szczycie sztucznej wyspy.Zaprojektowany i zaprojektowany jako baza wojskowa, imponująca obecność Fortu wystarczyła, aby zapobiec próbie inwazji na Petersburg. Instalacja w kształcie owalu mierzy 295 na 197 stóp w sumie, z trzema piętrami, podwórkiem w centrum i pomieszczeniem, które może pomieścić 1000 żołnierzy. I chociaż żołnierze nigdy nie brali udziału w żadnej walce, sam fort odegrał kluczową rolę w wojnie krymskiej, zapobiegając próbom wejścia Królewskiej Marynarki Wojennej i francuskiej floty do rosyjskiej bazy morskiej w Kronsztadzie. Po tym Fort Alexander był używany jako środek odstraszający tylko dwa razy: w 1863 roku, kiedy spodziewano się ataku Imperium Brytyjskiego, i wreszcie w wojnie rosyjsko-tureckiej (1877-1878).Jednak pod koniec XIX wieku fort stał się nieco przestarzały pod względem militarnym pod względem obrony przed nowoczesną artylerią i pociskami wybuchowymi. Był on używany tylko do przechowywania amunicji.Kilka lat później, wraz z odkryciem patogenu dżumy (bakterii Yersinia )w 1894 roku przez Alexandre Yersin, specjalna komisja ds. zapobiegania chorobie dżumy została utworzona przez rząd rosyjski.

Wszystko, czego potrzebowali, to odpowiednie miejsce, aby przyspieszyć badania. Biorąc pod uwagę fakt, że Fort Alexandria nie był już używany jako baza wojskowa i izolacja terenu od lądu, było to idealne miejsce, w którym rosyjscy naukowcy mogli badać wszelkiego rodzaju śmiertelne wirusy, takie jak cholera, tężec, tyfus, scarlatina i paciorkowce. Ale ich głównym celem miała być zaraza i przygotowanie surowicy i szczepionki.W styczniu 1897 r. Cesarski Instytut Medycyny Doświadczalnej zlecił fort jako nowe laboratorium badawcze, a dzięki znacznej darowiźnie księcia Aleksandra Petrowicza z Oldenburga, baza została odnowiona, aby służyć jej nowemu celowi.Naukowcy wykorzystali konie do prowadzenia swoich badań, które nie zawsze były udane. Podczas kursu wśród pracowników pojawiły się trzy przypadki dżumy płucnej i dżumy, w wyniku których zginęły dwie osoby, z których jednym był dyrektor laboratorium dr V. I. Turchaninov-Vyżnikevich. Ciała skremowano w piecach Fortu ze względu na wysokie ryzyko zarażenia innych.Ale ogólnie rzecz biorąc, placówka Fort Alexandria odniosła sukces, rozwijając serum przeciwko cholerze, tężcowi i tyfusowi. W 1917 roku, po przejęciu władzy przez komunistów, laboratorium zostało zamknięte, a fort przekazany rosyjskiej marynarce wojennej. Badania zostały przeniesione do instytutów w Moskwie i Piotrogrodzie. Fort Alexandria został oficjalnie opuszczony w 1983 roku. Dziś jest bardziej znany jako Fort dżumy.

(Przez abandonedspaces.com )