Top of the World
De klassieke en sobere stijl, een elegante foyer, het grote rode gordijn op het proscenium, hoewel klein van formaat, het "Cilea" Theater is verfijnd in architectuur en inrichting, vooral na de restauratie die het na meer dan een decennium aan de stad terugbracht.
Het gebouw staat in het gebied waar vóór de aardbeving van 1908 het stadhuis (voormalig Dominicanenklooster) stond. De constructieve geschiedenis van het theater werd gekenmerkt door tal van obstakels, onderbrekingen en variaties tijdens de bouw: het in 1919 opgestelde project werd in verschillende delen uitbesteed, meerdere keren onderbroken wegens geldgebrek en voltooid in de jaren dertig. Formeel gezien is het verdeeld in drie gebouwen: het eerste met uitzicht op de Corso Garibaldi is het gebouw dat de kenmerken van monumentaliteit het beste tot uitdrukking brengt. Het bestaat uit een uit het midden uitstekende portiek op de begane grond en is toegankelijk via een centrale trap en twee zijhellingen voor voertuigen. Vanaf de veranda gaat u naar het atrium gebouwd op twee niveaus en gekenmerkt door verfijnde kolommen en marmeren bekledingen. Direct na het atrium betreed je het tweede corpus van het gebouw, de centrale hal met de kenmerkende negentiende-eeuwse hoefijzervorm, verbonden met het podium door een proscenium. Het ontwikkelt zich in de hoogte in drie rijen dozen en een galerij onderbroken in het centrale deel door een eredoos. De dozen werden gemarkeerd door scheidingswanden die de kolommen vervingen die in het eerste ontwerp van het project waren voorzien. De hal, onderhevig aan verschillende varianten, had een koepelvormig dak met metalen kapspanten. Vanuit de hal kom je bij de schilderachtige toren bestaande uit het podium, de kleedkamers en de bergingen. Extern behoudt het gebouw de indeling in drie elementen, waardoor het spel van volumes wordt versterkt. De façade van het voorste lichaam wordt gekenmerkt door twee afzonderlijke delen die de twee verdiepingen markeren: de eerste bestaat uit een reeks horizontale banden in gehamerd gruis die eindigen in een hoofdgestel met trigliefversieringen; de tweede wordt gekenmerkt door de trend van samengestelde kolommen gecombineerd en afgewisseld door boogramen of met gevelgestel. Boven de kolommen bevindt zich een hoofdgestel en een fronton waarop, in overeenstemming met de kolommen, bas-reliëfs zijn met het hoofd van een muze. Buiten onderbreekt de kamer de wandbekleding van de verhogingen, waardoor het voorste lichaam van de achterkant wordt losgemaakt met zijn gebogen oppervlakken. De laatste wordt gekenmerkt door een fronton dat uitkijkt op de Via del Torrione: het is het hoogste element van het hele gebouw dat uit drie orden van ramen bestaat, waarvan de laatste gewelfd is.
De eerste inhuldiging van het Theater vond plaats in 1931. Na de Tweede Wereldoorlog werd de zaal van het Cilea Theater vergroot, waardoor de lijn van de dozen een nieuwe vorm kreeg, het plafond weelderig en imposant werd, en het proscenium met het nieuwe auditorium want het orkest was zeer elegant; Cilea werd zo een van de mooiste en meest functionele bouwwerken in Italië en werd op 25 februari 1964 opnieuw ingehuldigd door de burgemeester Domenico Mannino met de opera Il Trovatore van Giuseppe Verdi. Gedurende ongeveer twintig jaar waren er proza-, variété- en theatergezelschappen, die bogen op de mooiste namen in de Italiaanse en internationale naoorlogse kunstscène. In 1985 verklaarde de toezichtcommissie van de prefectuur het theater onbewoonbaar vanwege de noodzakelijke ingrijpende renovaties en aanpassingen aan de meest recente brandpreventievoorschriften. Eindelijk, na bijna achttien jaar van eindeloze werken, keert het stadstheater van Cilea terug naar de stad Reggio, klaar om zijn glorieuze artistieke en culturele traditie voort te zetten en de belangrijkste kunstenaars van dit eerste deel van de 21e eeuw te verwelkomen. Sinds 2008 is in sommige kamers van het gebouw de New Civic Art Gallery gehuisvest.
