Top of the World
10 czerwca kolejka linowa, kierowana przez niejakiego E. Treibera, została otwarta dla publiczności, rozpoczynając tym samym regularną obsługę. Wydarzeniu temu towarzyszyła fala entuzjazmu na całym świecie, o czym świadczy słynna melodia Funiculi' Funicula' .13 grudnia 1886 r. Oblieght odstąpił, jak zastrzegł sobie w umowie z 1878 r., koncesję za 1 200 000 lirów francuskiej spółce "Société Anonyme du Chemin de Fer Funiculaire du Vèsuve", która otworzyła biuro w Neapolu przy Via S. Brigida, 42. Każdego dnia 300 osób doświadczało dreszczyku emocji związanych ze wspinaczką. Firma ta jednak, zadłużona po uszy z powodu wysokich kosztów operacyjnych i skromnych wpływów z biletów, zbankrutowała i została z kolei zmuszona do sprzedaży koncesji za 170 000 lirów znanej na całym świecie firmie Thomas Cook and Son. Było to 24 listopada 1888 roku.Pojawienie się nowej firmy nie było najszczęśliwsze.W rzeczywistości Cookowie musieli znosić natarczywe żądania wymuszeń ze strony miejscowych przewodników, którzy podpalili stację, przecięli kable i zepchnęli wagonik do wąwozu. John Mason Cook, który w międzyczasie zastąpił swojego zmarłego w 1892 roku ojca Thomasa, doszedł do porozumienia z przewodnikami w sprawie kwot płaconych za każdego przewożonego pasażera.Nowa lekka kolejka, częściowo zębata, zbudowana w 1903 roku pomogła podwoić liczbę turystów przewożonych do krateru. Skłoniło to firmę do wyburzenia starych obiektów i wybudowania nowej, bardziej funkcjonalnej kolejki linowej, z silnikami elektrycznymi w miejsce przestarzałych i drogich maszyn parowych, oraz oddania do użytku nowych wagonów.Jednak rozkwit techniki na przełomie wieków przyćmiła straszliwa erupcja w 1906 roku. 4 kwietnia tego roku odczuwalne były pierwsze wstrząsy, więc pracownicy Cooka i ich rodziny zostali ewakuowani i wysłani do Pugliano. 7 i 8 kwietnia dolna i górna stacja, wyposażenie, maszyny i dwa wagoniki kolejki linowej zostały zniszczone; wszystko zostało pogrzebane pod 20-30 metrową warstwą popiołu. Aktywność erupcyjna zakończyła się 21 kwietnia i spowodowała utratę wysokości stożka, zniszczenie kolejki linowej i przylegającej do niej restauracji, uszkodzenie Kolei Wezuwiusza oraz dużą liczbę ofiar w ludziach. Naocznymi świadkami wydarzenia i bohaterami służby byli prof. Matteucci i inni dzielni ludzie.Człowiek jednak nie poddał się i w krótkim czasie uszkodzenie kolei zostało naprawione, natomiast dopiero w 1909 roku zakończono prace nad nową kolejką linową według projektu inżyniera Enrico Treibera.W 1911 r. erupcja ponownie zniszczyła to, co ludzie zbudowali; górna stacja została zniszczona, a jej odbudowa zajęła prawie rok. Od 1911 r. kolejka linowa pracowała z pełną wydajnością, na szczęście nie ucierpiała podczas erupcji w 1929 r. W międzyczasie, w 1928 r., bracia Cook przeszli na emeryturę, dzięki czemu kontrola nad kolejką linową i kolejką na Wezuwiusza przeszła w ręce "Società Anonima Italiana per le Ferrovie del Vesuvio", związanej z firmą macierzystą Thomas Cook and Son.Wezuwiusz obudził się ponownie, co do dziś będzie jego ostatnią erupcją. Kolejka linowa, będąca już od 1943 roku pod kontrolą aliantów, doznała nieodwracalnych uszkodzeń i nigdy nie została odbudowana.
