Giganci z Sila

Rezerwat Przyrody I Giganti della Sila, zwany również Rezerwatem Przyrody Fallistro od nazwy miejscowości, w której się znajduje, jest chronionym obszarem przyrodniczym. „Giganti della Sila” czyli „Giganci z Fallistro” to ponad stuletnie modrzewiowe sosny o majestatycznych rozmiarach. Nazwa „Sila” pochodzi od oskańskiego wyrażenia odpowiadającego łacińskiemu „silva”, czyli „las”, „drewno”. Rzymianie nazywali obszar Sila, w tym płaskowyż Serre i Aspromonte, „Silva brutia”, stąd obecna nazwa. Rezerwat jest zatem ostatnią pozostałością starożytnego lasu Silana, istniejącą do początku XX wieku, a następnie w dużej mierze wyciętą wraz z zjednoczeniem Włoch, kiedy poświęcono go, aby dostarczyć młodemu Królestwu cennego drewna. okres bezpośrednio powojenny, jako zobowiązanie do wypłacenia sojusznikom brytyjskim i amerykańskim za wyzwolenie kraju. Według niektórych badań przeprowadzonych na próbkach drewna, część rezerwatu pochodzi z lat 1620-1650. Wszystkie 56 „olbrzymów” obecnych w rezerwacie jest ultraświeckich, do 350 lat, podczas gdy inne rośliny, zawsze obecne w rezerwacie, mają około 150 lat. Ostatnio inne sosny modrzewiowe poniżej 30 roku życia urodziły się spontanicznie. Ostatni spadkobiercy słynnej Selva brutia. Majestatyczne miejsce, w którym można oddychać być może najczystszym powietrzem w Europie. Na całej powierzchni rezerwatu, ok. 5 ha, widoczne są różne stadia rozwoju boru sosnowego, od młodego odnowienia naturalnego w wieku 5-10 lat, poprzez fustai młodych w wieku 60-80 lat i fustai dorosłych 100-120 lat, aż do wielowiekowego lasu liczącego 380 lat.

Stuletnie okazy o ogromnych rozmiarach mają pnie osiągające 45 m wysokości (średnio 35 m) i średnicę u podstawy od 71 do 190 cm. Pod względem tych cech Giganci z Sila są porównywani do sekwoi północnoamerykańskich.

Oprócz 56 wyjątkowych modrzewiowych sosen, które tworzą wraz z pniami naturalną kolumnadę, rośnie także siedem jaworów, dzikich jabłoni, buków, kasztanowców, osiki i klonów górskich. Podszyt nie jest zbyt bogaty i tylko na niewielkich polanach licznie występują paprocie. Wszystkie 56 roślin zostało skatalogowanych przez Nadleśnictwo Państwowe, które stworzyło i zainstalowało w pobliżu każdej rośliny tablicę informacyjną o samej roślinie, która wskazuje wysokość i wiek rośliny, gatunek i średnicę pnia.

Rezerwat nie jest czynny przez cały rok. Jego dostęp zaplanowano tylko w okresie letnim, od czerwca do połowy jesieni, do końca października