İki askerin uyanıklık devriyesini gerçekleştirdiği bir askeri yaşam sahnesi temsil edilir. Sahne, gölgenin olmadığı ve ısı ve tıkanıklık hissinin açıkça hissedildiği günün doruğunda gerçekleşir. Ana renkler üçtür: çeşitli geçişlerde siyah, beyaz ve mavi. Acı çekmeye zorlanan, ıssız bir arazide kurban olarak görülen, yoğun parlaklığın hakim olduğu bazı askerlerin senaryosunu sunan küçük bir tablo. Perspektif duygusu, mükemmel geometrisi ufuk çizgisini net bir şekilde keserek kesen sağdaki duvar tarafından verilir; burada çorak ovanın koyu sarı rengi gökyüzünün morumsu mavisi ile birleşir. Ön plandaki askerin ve atın figürleri, güneş kalsine duvarın sarımsı beyaz arka planına karşı güçlü bir şekilde göze çarpıyor. Uzaktaki diğer iki şövalye, resmi kompozisyonsal olarak dengeler, neredeyse ideal olarak duvarın perspektifini sürdürür. Işık kaynağının yarattığı gölgeler, sahnenin boğucu bir yaz gününde, hareketsiz ve uykulu bir şekilde gerçekleştiğini ve bu da erkeklerin faaliyetlerini durdurduğunu düşünmemizi sağlıyor. Güçlü chiaroscuro kontrastlarının varlığı var: siyah ceketler ve derin mavi gökyüzü ile kontrast oluşturan beyaz kapaklar ve zemin ve küçük duvarla kontrast oluşturan siyah elbiseler ve atlar. Bu resimde insan ve doğa arasında artık romantik değil gerçekçi yeni bir ilişki algılayabiliriz. Aslında insan figürü, ana karakter olmadan, doğaya hakim olmadan manzaraya daldırılır.
