Als een oude filmster blijft het Gran Teatro Cervantes in Tanger fascinerend, hoewel het in verval is geraakt. In feite is het niet aan zijn lot overgelaten - er zijn in de loop der jaren pogingen ondernomen om het gebouw te behouden en weer tot leven te wekken, helaas tot nu toe zonder succes. De geschiedenis wordt hieronder uiteengezet, maar eerst is er een belangrijk feit dat u moet weten: het Gran Teatro Cervantes was tot het midden van de 20e eeuw het grootste en meest succesvolle theater in Noord-Afrika.Als u van geschiedenis houdt, probeer dan eens voor de gevel van het theater te lopen terwijl u Tanger verkent - het heeft nog steeds een prachtig bord met de openingsdatum: 1913. Ondanks het enigszins desolate uiterlijk heeft het nog steeds een vleugje glamour en heeft het prachtige metalen deuren, reliëfs, beelden en versieringen op de gevel.Iedereen die zich de glamour van vroeger herinnert, met openingsavonden, feesten en bals, kan niet anders dan spijt voelen nu de renovaties doorgaan en het lelijke eendje er niet in slaagt de zwaan te worden die het ooit was, de schoonheid die dit historische theater verdient te zijn.Tussen 1911 en 1913 bracht een combinatie van persoonlijk initiatief en vastberadenheid Esperanza Orellana, haar man Manuel Peña en ondernemer Antonio Gallego ertoe om in Tanger een groots theater op te richten. Het moest een gebouw worden waar iedereen trots op kon zijn. De openingsavond trok de beste leden van de samenleving, waaronder Hadj Ben Abdessadak, de pasja van Tanger. Vanaf dat moment werd het toneel bezocht door beroemde artiesten die stukken opvoerden van het kaliber Othello van Shakespeare. De 1.400 plaatsen van het theater waren snel uitverkocht en je moest snel zijn als je een voorstelling wilde zien. Artiesten als Lola Flores, María Cabellé, Enrico Caruso, Imperio Argentina en Juanito Valderrama sierden het podium.De glamour van deze grote opera's en muzikale optredens verspreidde zich door de stad en gaf een vleugje glans aan privéfeesten en nieuwjaarsvieringen die niemand kon missen. In de loop der jaren begon de ster echter te tanen en in de jaren tachtig werd de laatste voorstelling opgevoerd. De ruimte werd nog tot in de jaren negentig gebruikt, maar in 1993 werd nog één show gegeven en toen was het lot bezegeld.Als u het theater vandaag de dag bezoekt, zult u zien dat het zowel van binnen als van buiten in verval is en dat het te gevaarlijk is om het interieur te verkennen. Toch werd het niet in de steek gelaten door de Spaanse staat: in 2019 schonk het het aan Marokko met de volgende voorwaarden: de restauratie moet de architectuur respecteren, het moet zijn naam behouden en er moet een element van Spaanse cultuur in het programma zitten. Er is een termijn van drie jaar gesteld om de restauratiewerkzaamheden te voltooien, maar tot nu toe is er weinig vooruitgang geboekt. Het enige wat we momenteel weten is dat de bouwwerkzaamheden in oktober 2021 zijn hervat en dat de Marokkaanse regering ermee heeft ingestemd om alle kosten van de restauratie, exploitatie en onderhoud te dragen.
