Jak stara gwiazda filmowa, Gran Teatro Cervantes w Tangerze nadal fascynuje, mimo że popadł w stan rozkładu. W rzeczywistości nie został on pozostawiony swojemu losowi - przez lata podejmowano próby zachowania budynku i przywrócenia go do życia, niestety jak dotąd bez powodzenia. Jego historia jest szczegółowo opisana poniżej, ale najpierw jest ważny fakt, który powinieneś wiedzieć: Gran Teatro Cervantes był największym i najbardziej udanym teatrem w Afryce Północnej do połowy XX wieku.Jeśli kochasz historię, spróbuj przejść się przed fasadą teatru podczas zwiedzania Tangeru - nadal ma wspaniały znak z datą otwarcia: 1913. Pomimo nieco opustoszałego wyglądu, nadal zachowuje nutę przepychu i ma piękne metalowe drzwi, płaskorzeźby, rzeźby i dekoracje na fasadzie.Każdy, kto pamięta jego dawny blask z nocami otwarcia, przyjęciami i balami, nie może nie czuć żalu, gdy trwają remonty i brzydkie kaczątko nie stanie się łabędziem, którym kiedyś było, pięknem, na które ten historyczny teatr zasługuje.W latach 1911-1913 połączenie osobistej inicjatywy i determinacji doprowadziło Esperanzę Orellanę, jej męża Manuela Peñę i przedsiębiorcę Antonio Gallego do stworzenia wielkiego teatru w Tangerze. Miał to być budynek, z którego wszyscy mogli być dumni. Noc otwarcia przyciągnęła najlepszych członków społeczeństwa, w tym Hadj Ben Abdessadaka, pashę Tangeru. Od tej pory na jego scenie pojawiali się znani artyści, którzy grali w sztukach kalibru szekspirowskiego Otella. 1400 miejsc w teatrze szybko się wyprzedawało i trzeba było się spieszyć, jeśli chciało się zobaczyć przedstawienie. Na scenie pojawili się tacy artyści jak Lola Flores, María Cabellé, Enrico Caruso, Imperio Argentina i Juanito Valderrama.Blask tych wielkich oper i występów muzycznych rozprzestrzeniał się po całym mieście, dodając blasku prywatnym imprezom i uroczystościom sylwestrowym, których nikt nie mógł przegapić. Jednak jego gwiazda zaczęła podupadać w ciągu dziesięcioleci, a ostatni pokaz odbył się w latach 80. Miejsce to było nadal wykorzystywane do lat 90-tych, ale ostatni pokaz odbył się w 1993 roku i wtedy jego los został przypieczętowany.Jeśli odwiedzisz teatr dzisiaj, zobaczysz, że jest w stanie ruiny zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, a zwiedzanie wnętrza jest zbyt niebezpieczne. Mimo to nie został porzucony przez państwo hiszpańskie: w 2019 roku przekazało go Maroku z następującymi warunkami: renowacja powinna uszanować jego architekturę, powinien zachować swoją nazwę, a w jego programie powinien znaleźć się element kultury hiszpańskiej. Wyznaczono trzyletni termin zakończenia prac konserwatorskich, ale jak dotąd postępy są niewielkie. Obecnie wiemy jedynie, że prace budowlane wznowiono w październiku 2021 roku oraz że rząd marokański zgodził się ponieść całość kosztów renowacji, eksploatacji i utrzymania.
