Uprawa gryki zwanej "furmentùn", "fraina" lub "czarna mąka" jest bardzo reprezentatywna dla Valtelliny. Na przestrzeni wieków, dzięki szerokiemu rozpowszechnieniu, które na długo wpłynęło na zwyczaj żywnościowy tego terytorium, przejęło ono ważną rolę jako produkt historyczny reprezentujący dziedzictwo identycznej wiedzy kulturowej. Jeśli w pozostałej części Włoch uprawa tej rośliny prawie zniknęła, w Valtellinie, pomimo drastycznego ograniczenia lokalnej produkcji, nadal stanowi oszałamiającą atrakcję, ponieważ mąka gryczana jest głównym składnikiem typowych potraw znanych teraz nawet poza granicami valtellini: pizzoccheri, sciàt, Polenta taragna i chiciöi. Pochodzenie potrawy pizzoccheri nie jest potwierdzone dokładną datą ani wydarzeniem,ale serią kulinarnych odniesień przedstawionych przez HL Lehmana w drugiej części jego pracy Die Republik Graubündeni, dotyczącej obszaru Gryzonia, którego Valtellina była wówczas częścią. Autor cytuje "Perzokela" jako rodzaj makaronu z saraceny i dwóch jajek. Makaron gotowano w wodzie, następnie dodano masło i natychmiast posypano startym serem. W domach chłopskich i maggengach bardziej powszechne było robienie pierogów z tymi samymi składnikami zamiast makaronu, ponieważ często nie było stołu, na którym można było zrobić ciasto. W tym celu ciasto z pierogów stanowiło sposób na pokonanie takiej trudności. W Prodroma Flora Valtellina Valley (1834) Giuseppe Philippe Massara wymienia go wśród roślin odkrytych podczas wycieczki botanicznej, w prowincji Sondrio i fagopiro, lepiej znany jako gryka, i stwierdza, że: "klej tej samej mąki zrobić więcej innych przyczyn potraw, ponieważ "pierogi" i "makaron", nazywane są tak przyjaciel, że inne pizzoceri". Od początku XIX wieku na stołach najbogatszych chłopów pojawia się danie najbardziej podobne do tego, co jest obecnie znane: pracowali Gruboziarnisty makaron gryczany z częścią białej mąki w różnych proporcjach w zależności od kraju, gotowane w dużej ilości słonej wody, w której umieszczano ziemniaki, verze lub żebrowaną lub zieloną fasolę na kawałki. Pizzoccheri następnie spuścić z wiadra prania (cazafuràda) i umieścić w korbowód z warstwami dwa rodzaje sera, płatki: jeden bardziej chudy o nazwie"féta" iii i pół-tłuste, bardziej doświadczony. Wszystko było przyprawione biczem dobrze ciemnego smalcu w towarzystwie czosnku. W niektórych obszarach zamiast czosnku używa się i nadal używa się cebuli i szałwii.
