Istnienie małego Oratorium św. Piotra udokumentowano od 1148 roku. Na istniejącej wcześniej Longobardzkiej nekropolii Kościół Świętych Nazarego i Wittora, wspomniany już w 777 roku, pełnił funkcje cmentarne aż do budowy nowego kościoła św. Piotra, który zajął jego miejsce pod koniec XII wieku. Począwszy od późnego średniowiecza przeszedł kolejne i radykalne przemiany. Wnętrze o skromnych wymiarach stanowi jedna NAWA nakryta sklepieniem kolebkowym podzielonym na cztery żagle, pod współczesną szklaną posadzka widoczne są fundamenty dawnej apsydy i Grobowiec longobardowy. Ściany i sklepienie pokryte są pięknym cyklem fresków anonimowego autora, pochodzących z XIV wieku.
