Gdy powstało sztuczne jezioro, wody zalały małą wioskę i trzeba było ewakuować wszystkich mieszkańców. Do produkcji energii wodnej postanowiono wykorzystać jeziora Resia di Curon i San Valentino alla Muta. Utworzenie dużej grobli połączyło dwa pierwsze wcześniejsze jeziora i zatopiło wioski Curon i część Resia, a także dawne wioski Arlung, Piz, Gorf i Stockerhöfe. Mieszkańcy tych wsi zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domów i ziemi. Latem 1950 roku projekt został zakończony, budynki zniszczone i ostatecznie zatopione w wodzie. Jedynie romańska wieża kościoła, pochodząca z XIV wieku, została ocalona, ponieważ jest objęta ochroną zabytków.W zależności od poziomu wody, górna część dzwonnicy jest widoczna do dziś. Wydarzenie to owiane jest wieloma legendami, ale to nie jedyny powód, dla którego jezioro jest popularnym celem wycieczek i wyjazdów.Legenda głosi, że w niektóre dni z dna jeziora można jeszcze usłyszeć bicie dzwonów dzwonnicy.
