Karkonoski Park Narodowy obejmuje główne pasmo Karkonoszy od Mumlawskiego Wierchu na zachodzie do przełęczy Okraj na wschodzie. Park Narodowy posiada status geoparku krajowego i jest częścią Rezerwatu Biosfery UNESCO oraz Obszarów Natura 2000. Ziemie te słyną z bogatej flory i fauny, a także z unikalnej budowy geologicznej.
Park został otwarty w 1959 roku. Jego znakiem rozpoznawczym jest wspomniana wyjątkowa budowa geologiczna, na którą składa się wiele rodzajów skał i minerałów. W skład parku wchodzą również dwie odrębne enklawy: Wodospad Szklarki oraz Góra Chojnik z zamkiem: Najwyższym szczytem Karkonoszy jest Śnieżka (1602 m n.p.m.), na którą można wejść szlakiem prowadzącym od wyciągu krzesełkowego na Kopę. Na szczycie Śnieżki znajduje się kaplica św. Wawrzyńca (XVII w.), obserwatorium meteorologiczne oraz restauracja. Krajobraz Parku jest bardzo specyficzny, a to za sprawą bezpośredniego sąsiedztwa typowych form górskich i bagien. Rozległym, płaskim partiom szczytowym z torfowiskami i bagnami towarzyszą strome ściany skalne kotłów polodowcowych. Dopełnieniem krajobrazu są górskie jeziora i skały o nietypowych kształtach, oraz pobudzających wyobraźnię nazwach, takich jak: Pielgrzymy, Końskie Głowy, Trzy Małe Świnki, Krucze Skały. W pobliżu granicy Parku znajduje się najwyższy w polskiej części Karkonoszy wodospad Kamieńczyka (27 m wysokości), a w wydzielonej enklawie Parku wodospad Szklarki - jeden z najbardziej rozpoznawalnych i malowniczych wodospadów w Polsce.
