Katedra św. Jadwigi

Katedra św. Jadwigi jest siedzibą arcybiskupa Berlina. Został zbudowany w XVIII wieku jako pierwszy kościół katolicki w Prusach po reformacji protestanckiej za zgodą króla Fryderyka II. zamiarem Fryderyka było zaoferowanie licznym imigrantom Katolickim, którzy przybyli do Berlina, zwłaszcza z Górnego Śląska, miejsca kultu. Kościół został więc poświęcony patronce Śląska i Brandenburgii, Świętej Jadwidze z Andechs. Budynek został zaprojektowany przez Georga Wenzeslausa von Knobelsdorffa wzorowany na Panteonie w Rzymie, a budowa rozpoczęła się w 1747 roku, kilkakrotnie przerywana i opóźniana z powodu problemów ekonomicznych. Została otwarta dopiero 1 listopada 1773 r., kiedy na konsekracji katedry przewodniczył przyjaciel króla, Ignacy Krasicki, ówczesny biskup warmiński (późniejszy arcybiskup gnieźnieński).

Po pogromach w nocy z 9 na 10 listopada 1938 r.Bernhard Lichtenberg, kanonik Kapituły Katedralnej św. Jadwigi od 1931 r., modlił się publicznie za Żydów w modlitwie wieczornej. Lichtenberg został później uwięziony przez nazistów i zmarł w drodze do obozu koncentracyjnego w Dachau. W 1965 roku szczątki Lichtenberga przeniesiono do krypty u św. Jadwigi.

Katedra spłonęła doszczętnie w 1943 roku podczas nalotów na Berlin i została odbudowana w latach 1952-1963.