Katedra Aleksandryjska

Najwcześniejsze doniesienia o obecności katedry pochodzą z XII wieku,kiedy istniał kościół poświęcony Świętemu Piotrowi apostołowi. L & rsquo; budynek nie był wystarczająco szeroki,aby pomieścić dużą liczbę wiernych, cos & igrave; w ciągu stulecia od jego budowy został zburzony, aby zrobić miejsce dla nowego budynku, który przetrwał do & rsquo; et & agrave; napoleoński. Nowy budynek poświęcony San Marco został wzniesiony przez zakon dominikanów. W 1797 r. kościół został skonfiskowany przez Napoleona Bonaparte i jego żołnierzy, którzy uczynili go swoją siedzibą; wkrótce pojawiła się potrzeba zburzenia budynku z powodów wojskowych. Prace remontowe trwały od 1807 do 1810 roku; wymagały ważnych interwencji, których kuratorem był architekt Cristoforo Vallizzone. Nowy budynek całkowicie utracił pierwotną gotycką konotację, przyjmując neoklasycystyczny wygląd. Katedra Aleksandryjska, po jej otwarciu w 1810 roku, została potwierdzona jako Katedra św. Piotra i św. Marka. Fasada Świętego budynku została ukończona dopiero w 1820 roku; interesujące są freski symbolizujące życie świętego Piotra Apostoła. Wystrój wnętrza budynku został wykonany w latach dwudziestych ubiegłego wieku. Różny w budynku znajdują się ciekawe prace.