Jego prymitywne romańskie struktury, podobne do tych z Aderenzy i Venosy, zostały wymazane przez serię barokowych renowacji przeprowadzonych przez biskupów Settimio de Robertis (1609-1611), Pier Luigi Carafa seniora w 1638 r. i jego bratanka Pier Luigi Carafa jr. po zarazie z 1657 r. Swój obecny wygląd architektoniczny i dekoracyjny uzyskała dzięki pracom zleconym przez biskupa Antonio del Plato, a wykonanym w latach 1774-1777 przez neapolitańskich rzemieślników pod kierownictwem inżyniera królewskiego Carlo Brancolino i architekta Domenico Sannazzaro, który zajął się stiukami. W pierwszym tysiącleciu diecezji (1968) biskup Bruno Maria Pelaia obdarzył go drzwiami z brązu z pamiątkowym epigonem Klasztor św. Antoniego z Padwy.To Gerolamo Sanseverino, książę Bisignano i hrabia Tricarico, 27 września 1479 r. uzyskał od Sykstusa IV pozwolenie na wzniesienie poza murami miasta tego klasztoru Braci Mniejszych Obserwantów, jednego z pierwszych pięciu w Basilicata. Ukończony w 1491 r. ze składek wspólnoty Tricaricese i samego księcia, był przez wieki centrum najprawdziwszej duchowości franciszkańskiej i apostolstwa na misjach, co poświadcza ojciec Michelangelo Pacelli z Tricarico, jeden z pierwszych misjonarzy w Etiopii, o którym napisał dzieło (1797). Wyposażony w dobrą bibliotekę, miał ważne studium dla teologii. Niektórzy z jego braci, o bardziej ludowym pochodzeniu, wyróżniali się w dziedzinie rzemiosła i sztuki, z dziełami, które do dziś można oglądać w klasztorze. W jego kościele znajdował się grobowiec albańskiego szlachcica Giovanniego Mattesa, jego żony Porfidy Mosaccia Scanderberg i ich syna, kapitana 300 albańskich stradioti, w służbie rodziny Sanseverino (1576).Po opuszczeniu go pod koniec XIX wieku, został powierzony przez administrację miejską biskupowi Raffaello delle Nocche i przekształcony w Dom Macierzysty Uczniów Jezusa Eucharystycznego (1923) oraz dom wypoczynkowy "Pia Opera di S. Antonio" dla ubogich i starszych, założony w 1926 roku przez księdza Don Pancrazio Toscano.
