Katedra w Fidenza

Święty Donninus jest postacią centralną, na której opierają się historyczne i symboliczne wydarzenia zarówno miasta, jak i jego katedry. W miejscu, w którym według legendy święty poniósł śmierć męczeńską, w okrągłej kaplicy zbudowano wczesny grobowiec, który kościół w Fidenza umieszcza około roku 293 n.e., chociaż mówi się, że był on nadwornym sługą Maksymiana Herkulesa (żyjącego w IV wieku n.e.), co było ważną funkcją. Płaskorzeźby w centralnym portalu ilustrują jego historię: moment, gdy koronuje cesarza; gdy prosi o zwolnienie z obowiązków, bo stał się chrześcijaninem; gdy Maksymian każe go wraz z towarzyszami ścigać i dokonać rzezi; co ma miejsce nad brzegiem rzeki Stirone, która niegdyś obmywała miasto i nad którą był most. Donnino zostaje złapany, jego głowa zostaje odrąbana i leży na prawym brzegu rzeki.Ikonografia świętego przedstawia Donnino trzymającego własną głowę (jak Saint Denis z Paryża).Od tego momentu zaczął czynić cuda, a jego sława jako świętego thaumaturge rozprzestrzeniła się jak ogień, do tego stopnia, że święty jest czczony w wielu kościołach w północnych i środkowych Włoszech.Wizyty w jego Sanktuarium mnożyły się i konieczne stało się powiększenie miejsca pochówku. Mnożyły się również legendy i tajemnice otaczające jego hagiografię.W rzeczywistości, wykopaliska archeologiczne doprowadziły do wniosku, że św. Donninus został pochowany na terenie cmentarza starożytnego municpium Fidentia, choć nadal nie wiadomo, kiedy i dlaczego jego ciało zostało umieszczone w sarkofagu z II wieku naszej ery. Ten artefakt ze szczątkami świętego został znaleziony pod ołtarzem krypty katedry w 1853 r. Dziś święty spoczywa w złotej arce w krypcie.Fidenza została nazwana Borgo San Donnino dopiero w 1927 roku. Jej pierwotna nazwa zaginęła w odmętach czasu, aż pewnego dnia wykopaliska wydobyły na światło dzienne napisy z czasów rzymskich, mówiące o tym, że to miasto nazywało się Fidentia, więc wkrótce dokonano zmiany toponimii.Miasto stoi w strategicznym punkcie na Via Francigena, która w tym miejscu przyjęła nazwę Romea, ponieważ od czasów starożytnych przynosiła pielgrzymów do Rzymu.Święty Donnino jest centralną postacią, na której zawisły historyczne i symboliczne wydarzenia zarówno miasta, jak i jego katedry.W miejscu, gdzie według legendy święty poniósł śmierć męczeńską, w rzeczywistości zbudowano wczesny grób w okrągłej kaplicy, który kościół w Fidenza umieszcza około roku 293 n.e., mimo że podobno był on nadwornym sługą kubika cesarza Maximianusa Herculeusa (żyjącego w IV wieku n.e.), pełniącego ważną funkcję. Płaskorzeźby w centralnym portalu ilustrują jego historię: moment, gdy koronuje cesarza; gdy prosi o zwolnienie z obowiązków, bo stał się chrześcijaninem; gdy Maksymian każe go wraz z towarzyszami ścigać i dokonać rzezi; co ma miejsce nad brzegiem rzeki Stirone, która niegdyś obmywała miasto i nad którą był most. Donnino zostaje złapany, odcięta zostaje jego głowa i leży na prawym brzegu rzeki. Ikonografia świętego przedstawia Donnino trzymającego własną głowę (jak Saint Denis z Paryża).Od tego momentu zaczął czynić cuda, a jego sława jako świętego thaumaturge rozprzestrzeniła się jak ogień, do tego stopnia, że święty jest czczony w wielu kościołach w północnych i środkowych Włoszech.Wizyty w jego Sanktuarium mnożyły się i konieczne stało się powiększenie miejsca pochówku. Mnożyły się również legendy i tajemnice otaczające jego hagiografię.W rzeczywistości, wykopaliska archeologiczne doprowadziły do wniosku, że św. Donninus został pochowany na terenie cmentarza starożytnego municpium Fidentia, choć nadal nie wiadomo, kiedy i dlaczego jego ciało zostało umieszczone w sarkofagu z II wieku naszej ery. Ten artefakt ze szczątkami świętego został znaleziony pod ołtarzem krypty katedralnej w 1853 roku.Dziś święty spoczywa w złotej arce w krypcie.Wydaje się, że miejsce męczeństwa, być może krypta-martyrium, taka jak ta, która powstała we francuskiej bazylice Saint Denis, była podstawą do wzniesienia tej wspaniałej romańskiej katedry, która doczekała się sukcesji różnych warstw budowlanych, co najmniej siedmiu, odpowiadających tylu epokom.Fasada katedry w Fidenza stanowi jedno z najważniejszych świadectw silnej zależności rzeźby i architektury już w okresie romańskim. Jest to dzieło niedokończone, gdzie jedynie dolna część części środkowej i dwie wieże mają swój ostateczny wygląd.Portal katedry przedstawia punkt kulminacyjny życia świętego, ofiarę za Jezusa, odcięcie głowy, które miało miejsce w 293 roku n.e. na lewym brzegu strumienia Stirone, gdzie dziś stoi rzymski most. Kiedy święty pozostawał bez życia, zdarzył się cud, który jest dobrze zapamiętany w płaskorzeźbach na fasadzie. Nagle ciało, z własną głową w ręku, wstało i przeszło przez strumień!Gdy już znalazł się na drugim brzegu, kładł się i opuszczając ciało, dusza wstępowała do nieba prowadzona przez aniołów.W obu wieżach znajdują się również ważne elementy dekoracyjne kultury antylskiej. W wieży północnej widoczne są dwie płyty przedstawiające Masakrę Niewiniątek i Kawalkadę Magów, natomiast w wieży południowej nad ramą z korytarzy strunowych można zobaczyć Opowieści o pielgrzymkach.Wewnątrz katedra ma trójnawowy plan z wiązanymi filarami i smukłą konstrukcją zwieńczoną galeriami dla kobiet i czteroświecowymi oknami. Nawa kulminuje w podwyższonym prezbiterium w pobliżu krypty. Na uwagę zasługują dwie rzeźby szkoły antylskiej przedstawiające Chrystusa Sędziego i Upadek Zbuntowanych Aniołów, w pobliżu fragmentu fresku przedstawiającego Sąd Ostateczny i pochodzącego z końca XII wieku szkoły emiliańskiej. Dolna część kościoła pochodzi z XII wieku i według większości uczonych została zaprojektowana przez Lanfranco, architekta katedry w Modenie; natomiast cztery boczne kaplice są XVI-wieczne.Najstarszą częścią katedry jest krypta, charakteryzująca się dwoma rzędami pięciu kolumn ozdobionych romańskimi i gotyckimi kapitelami, które dzielą salę na trzy nawy. Szczególnie interesujący jest kapitał ozdobiony wizerunkiem Daniela w jaskini lwa, podczas gdy pozostałe są ozdobione ludzkimi protomami, postaciami ze średniowiecznego bestiarium i motywami roślinnymi. Również wewnątrz krypty, w starożytnym rzymskim sarkofagu, znajdowały się szczątki patrona miasta, umieszczone później w relikwiarzu widocznym dziś pod ołtarzem.