Katedra w Limburgu

Katedra w Limburgu jest jedną z najlepiej zachowanych budowli w stylu późnoromańskim. Nie wiadomo, kiedy powstał pierwszy kościół nad rzeką Lahn. Odkrycia archeologiczne ujawniły ślady zabudowy kościelnej z IX wieku na terenie obecnej kaplicy. Prawdopodobnie został zbudowany w czasach Merowingów jako zamek i Kaplica dodana na początku IX wieku.

W 910 roku n. e. Hrabia Konrad Kurzbold (kuzyn przyszłego króla Konrada I) założył na wzgórzu kapitułę kolegiacką składającą się z 18 kanoników, którzy żyli za rządów biskupa Chrodeganga z Metzu. Pierwotna kaplica zamkowa została zburzona, a na jej miejscu zbudowano trójnawową bazylikę. Fundamenty tej bazyliki zostały znalezione pod obecną posadzką.

Budowa obecnej katedry datowana jest na lata 1180-90. Konsekracji dokonał w 1235 arcybiskup Trewiru. Wydaje się pewne, że katedra została zbudowana w czterech etapach. Pierwszy etap obejmował zachodnią fasadę, Południową nawę boczną, chór i transept aż do prezbiterium. Część ta tworzy Kościół Konradów. Drugi etap polegał na dobudowaniu wewnętrznych filarów nawy południowej. Na tym etapie po raz pierwszy wprowadzono system wiązania. W trzeciej fazie dobudowano przedsionek w południowej nawie. Czwarty etap obejmował północną stronę transeptu i chór matroneum. Na tym etapie wpływy Gotyckie są bardzo wyraźne.

Wnętrze zostało zniszczone przez szwedzkich żołnierzy podczas wojny trzydziestoletniej (1618-48) i zrekonstruowane w stylu późnobarokowym w 1749 roku. Renowacja Barokowa była ciężka: wymieniono ocalałe średniowieczne witraże, zakryto wszystkie malowidła ścienne, pomalowano żebra sklepień i kolumny arkad na niebiesko i czerwono, pozłacano nagrobki, wymieniono oryginalny ołtarz główny. Kolorowo pomalowana fasada zewnętrzna została pokryta gładką bielą, a centralna wieża została przedłużona o 6,5 metra.

Kapituła kolegiacka w Limburgu została rozwiązana w 1803 roku w okresie napoleońskim, a następnie podniesiona do rangi katedry w 1827 roku, kiedy powstało biskupstwo Limburskie. Następnie przeprowadzono kilka renowacji w stylu współczesnym: ściany pokryto na biało, okna zmieniono na niebiesko-pomarańczowe (barwy heraldyczne księcia Nassau) i dodano wieże do południowego transeptu (1865).

Kolejne zmiany nastąpiły po włączeniu Limburga do Królestwa Prus w 1866 roku. Był to teraz okres romantyczny, a katedra została odpowiednio przywrócona do wyidealizowanej wizji jej pierwotnego romańskiego wyglądu. Zewnętrzna część kamienia została pozbawiona tynku i farby, aby lepiej dostosować się do romantycznego ideału średniowiecznego kościoła wyrastającego ze skały. Barokowe wnętrze zostało rozebrane, odsłonięto i przemalowano malowidła ścienne.

Kolejne remonty nastąpiły w latach 1934-35, dzięki lepszej znajomości oryginalnej sztuki i architektury. Dodano również secesyjne witraże. W latach 1965-1990 przeprowadzono gruntowną renowację i malowanie elewacji, zarówno w celu przywrócenia jej pierwotnego wyglądu, jak i ochrony kamienia, który ulegał szybkiemu pogorszeniu, gdy był wystawiony na działanie czynników zewnętrznych.

Wnętrze pokryte jest średniowiecznymi freskami datowanymi na lata 1220-1235. Są to wspaniałe i ważne przetrwania, ale czas nie był dla nich zbyt łaskawy - zostały wybielone w okresie baroku (1749) i odsłonięte i przemalowane ciężką ręką w okresie romantyzmu (1870), by ostatecznie zostać odnowione w latach 80.

Bibliografia: Miejsca Święte