Kawałek polenty

Casa Scaccabarozzi jest powszechnie znana turyńczykom jako Fetta di polenta, a w przeszłości była również znana jako "Casa luna" i "la spada". Budynek ten jest jedną z najbardziej śmiałych i interesujących konstrukcji przeznaczonych do zamieszkania przez ludność cywilną, powstałych w trakcie urbanistycznej i higienicznej przebudowy obszaru Vanchiglia, zarządzonej przez turyńską administrację miejską w latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku.Budynek ten, zaprojektowany przez Alessandro Antonelli, został nazwany na cześć żony architekta, Franceski Scaccabarozzi, szlachcianki pochodzącej z Cremony, która mieszkała w tym budynku przez krótki okres czasu.Prawdziwe wyzwanie budowlane: trapezowo-trójkątny kształt, dziewięciopiętrowy budynek, z którego dwa znajdują się pod ziemią, ma w sumie 24 metry wysokości.Pierwsze trzy piętra zostały wybudowane w 1840 roku, ale budowa została zakończona pozostałymi piętrami dopiero w 1881 roku.W najwęższym miejscu budynek ma mniej niż 5 m grubości. Fasada jest poprzecinana ledwo wystającymi oknami (jak małe wykusze), przeplatanymi lekkimi pilastrami; gzyms na najwyższym poziomie podtrzymuje balkony, ponieważ nie można było obciążać konstrukcji nośnej dodatkowymi materiałami, modylionami czy fryzami. Fetta di polenta, pomalowana z zewnątrz na żółto, a wewnątrz pilastrów ozdobiona karmazynową czerwienią, pozostaje mistrzowskim dowodem nowatorskiej i śmiałej techniki budowlanej Alessandra Antonellego, która doprowadziła go do realizacji coraz bardziej innowacyjnych, wzniosłych i transcendentnych dzieł, takich jak kopuła San Gaudenzio w Novarze (której iglica została ukończona w 1877 r.), jak również wspomniany już i słynny Kret, z którym nazwisko Antonellego, na całym świecie, pozostało na zawsze związane.