Kościół świętego Wasiliosa, czyli "tis agoras", to historyczny klejnot znajdujący się w Arta w Grecji. Położony w dzielnicy targowej, na północ od kościoła Agia Theodora, ma bogatą historię i znaczenie architektoniczne.Pochodzący z końca XIII wieku kościół jest świadectwem architektury bizantyjskiej. Pierwotnie była to jednopokojowa bazylika z drewnianym dachem, która później została rozbudowana i przekształcona w trzyczęściową strukturę. W centralnej części znajduje się trójstronny łuk z wnęką na diakonię wbudowaną w grubość ściany. Godne uwagi są niuanse architektoniczne, takie jak wystające wschodnie frontony i zachodnie ściany, przypominające inne współczesne zabytki z epoki.Wejście do kościoła znajduje się od zachodu, umożliwiając komunikację między głównym kościołem a jego kaplicami. Na zewnątrz mur prezentuje skomplikowaną bizantyjską pracę cloisonné, z bogatymi dekoracjami ceramicznymi zdobiącymi wschodnią i północną stronę. Przeszklone gliniane ikony z XIV wieku zdobią wschodni fronton, przedstawiając sceny takie jak Ukrzyżowanie i trzech hierarchów.Podczas gdy rzeźbiarskie ozdoby są ograniczone, można zauważyć korynckie kapitele zdobiące kolumnady w oknach bifora po przeciwnych stronach głównej świątyni. Dodatkowo, ponownie wykorzystany marmurowy kapitel po wschodniej stronie północnej kaplicy ozdobiony jest reliefowym krzyżem i liśćmi cierniowymi, prawdopodobnie pochodzącymi z wczesnochrześcijańskiego budynku w okolicy.Wnętrze kościoła zdobi zróżnicowany program ikonograficzny podzielony na cztery strefy. W niszy sanktuarium znajdują się przedstawienia Panagia Platytera, sceny ewangeliczne i przedstawienia symboliczne. Ściany kościoła przedstawiają różne przedstawienia świętych, sceny z cyklu chrystologicznego, cyklu pasyjnego i epizody z życia Maryi Dziewicy. Freski, datowane na XVII wiek, noszą ślady czasu, ale ujawniają preferencje dla naturalistycznych cech i realistycznych rysów twarzy, ukazując wpływy zachodnie.Dziś kościół świętego Wasiliosa "tis agoras" jest nie tylko miejscem o znaczeniu historycznym, ale także skarbem kultury i sztuki, świadectwem trwałego wpływu sztuki i architektury bizantyjskiej w regionie.
