Michała to wczesnoromański kościół w Hildesheim w Niemczech. Od 1985 roku znajduje się na liście światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Obecnie jest to kościół luterański. Budowniczym kościoła św. Michała w Hildesheim jest biskup Bernward, wychowawca cesarza Ottona III, który został kanonizowany w 1192 roku. Biskup Bernward otrzymał w podzięce za swoje zasługi odłamek Krzyża Świętego. Ta wystawna relikwia honoru została zbudowana w latach 1010-1022 i stanowi kluczowy element średniowiecznej architektury, która stanowi część światowego dziedzictwa UNESCO wraz z katedrą w Hildesheim (Mariendom), zbudowaną w 1046 roku i Różą Tysiąclecia. Kościół jest ważnym przykładem architektury (wczesno)romańskiej. Plan bazyliki z podwójnym chórem ma ścisłą symetrię, a naprzemienne podpory, które z najbardziej udanych wynalazków definiują widok z przodu nawy głównej, są jednym z elementów architektury ottońskiej i romańskiej.
Co więcej, według legendy, niewidoma dziewczyna odzyskała wzrok przy grobie Bernwarda w krypcie kościoła św.
Architektura i wyposażenie kościoła św. Michała były wielokrotnie przebudowywane na przestrzeni wieków. Wizytówką wnętrza kościoła jest malowany drewniany sufit, który przedstawia Drzewo Jessego, przedstawiające genealogię Chrystusa. Płaski sufit, unikalny w Niemczech, stworzony na początku XIII wieku, oferuje fascynujące wrażenie romańskiego malarstwa monumentalnego. Ogólne wrażenie wnętrza (dziś) charakteryzuje się w szczególności padaniem światła, które wpada ze wszystkich stron, zwłaszcza przez okna w chórze wschodnim i zachodnim.
Kościół został całkowicie zniszczony przez nalot w 1945 roku. Odbudowa kościoła św. Michała w oparciu o oryginalny projekt ottoński została zakończona konsekracją kościoła w 1960 roku. Obecnie kościół św. Michała jest jednym z trzech wspólnych kościołów w Dolnej Saksonii i jest używany wspólnie przez chrześcijan protestanckich i katolickich. Wraz z katedrą w Hildesheim od 1985 r. stanowi część światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO.
