Pierwszy kościół na miejscu obecnego kościoła Dominikanów został zbudowany w 1237 r. przez nowo przybyłych Dominikanów na działce przydzielonej w latach 1225-1226 przez księcia Leopolda VI. Kościół został powiększony w latach 1240-1270, a w 1273 r.dobudowano nowy chór. Seria pożarów spowodowała budowę nowego gotyckiego kościoła w latach 1283-1302. NAWA została przedłużona w latach 1458-1474. Kościół ten składał się z nawy z pięcioma sklepieniami krzyżowymi i dwóch nawy.
Kościół ten został poważnie uszkodzony podczas pierwszego oblężenia Wiednia przez wojska tureckie w 1529 roku. Chór został zburzony, a NAWA częściowo rozebrana. Później budynek stawał się coraz bardziej zniszczony.
Nowo odnaleziona samoświadomość kontrreformacji nie pozwalała już na tak żałosne Państwo dla Kościoła. W 1631 roku Dominikanie rozpoczęli budowę nowego, podłużnego kościoła z kopułą, według projektu Jacopo Tencala, architekta księcia Maksymiliana z Liechtensteinu. Głównymi budowniczymi byli Jacopo Spacio, Cipriano Biasino i Antonio Canevale. Wprowadzili do Wiednia barokowy styl Italii. Pierwszy kamień został położony przez cesarza Ferdynanda II 29 maja 1631 roku. Prace budowlane zakończono w 1634 roku. Kościół został konsekrowany 1 października 1634 roku. Wykończenie zostało ostatecznie nadane w 1674 roku. Kościół został podniesiony do rangi Bazyliki Mniejszej w 1927 roku.
Imponująca fasada została zbudowana w stylu Romańsko-lombardzkim z dominującymi kolumnami, podtrzymującymi gzyms. Jego architektura sięga do wczesnobarokowych kościołów w Rzymie, które z kolei opierają się na fasadzie kościoła Dominikanów Santa Maria Novella we Florencji. Nad portalem można zobaczyć posągi św. Katarzyny ze Sieny i Agnieszki z Montepulciano, klęczące u stóp Matki Bożej, Patronki tego kościoła.
Ozdobne wnętrze imponuje swoją architekturą i wykwintną sztukaterią w dekoracjach. Półokrągłe okna pozwalają na delikatne światło na freskach sklepienia beczkowego. Są to dzieła Matthiasa Rauchmillera (1675), ukazujące w ich kolorystyce i kompozycji wpływy Petera Paula Rubensa. Przedstawiają one w 46 scenach życie Matki Bożej.
W apsydzie dominuje imponujący Drewniany retabul w stylu barokowym z lat 1839-1840 autorstwa Carla Roesnera. Pozłacana ambona pochodzi z 1700 roku i została wykonana przez Matthiasa Steinla.
Bibliografia: Wikipedia
