Kościół pielgrzymkowy w Wies

Cudownie zachowany w pięknym otoczeniu alpejskiej doliny kościół w Wies (1745-54), dzieło architekta Dominikusa Zimmermanna, jest arcydziełem bawarskiego rokoka - bujnym, kolorowym i radosnym. W skrócie Wieskirche lub po prostu "Wies" - w pobliżu Steingaden jest prawdziwym rokokowym klejnotem i do dziś popularnym celem pielgrzymek w Pfaffenwinkel. W 1738 roku w wiosce Wies doszło podobno do cudu, podczas którego na prostej drewnianej figurze Chrystusa umieszczonej na kolumnie, która nie była już czczona przez mnichów z opactwa Premonstratensów, pojawiły się łzy. Przez pewien czas cudowna figura znajdowała się w drewnianej kaplicy zbudowanej na polu. Jednak pielgrzymki z Niemiec, Austrii, Czech, a nawet Włoch stały się tak liczne, że opat premonstratensów ze Steingaden postanowił wybudować wspaniałe sanktuarium. W związku z tym w 1745 roku rozpoczęto prace pod kierunkiem znanego architekta Dominikusa Zimmermanna, który w tym pasterskim otoczeniu u podnóża Alp miał zbudować jedno z najdoskonalszych dzieł bawarskiego rokoka. Chór został poświęcony w 1749 roku, a pozostała część kościoła została ukończona w 1754 roku. W tym samym roku Dominikus Zimmermann opuścił miasto Landsberg i osiedlił się w Wies w pobliżu swojego arcydzieła, w nowym domu, gdzie zmarł w 1766 roku.

Kościół na planie owalu poprzedzony jest od zachodu półokrągłym narteksem. Wewnątrz bliźniacze kolumny umieszczone przed ścianami podtrzymują kapryśnie wycięty gzyms i drewniane sklepienie o spłaszczonym profilu; wyznacza to drugą wewnętrzną przestrzeń, w której światło z okien i okulusów jest zręcznie rozpraszane zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio. Na wschodzie długi, głęboki chór otoczony jest górną i dolną galerią.

Wyjątkową cechą jest harmonia między sztuką a krajobrazem. Wszystkie zastosowane formy sztuki i techniki - architektura, rzeźba, malarstwo, sztukateria, snycerstwo, ślusarstwo itp. - zostały połączone przez architekta w doskonałą, jednolitą całość, aby stworzyć diafaniczną strukturę przestrzenną światła i formy. Niezwykła dekoracja stiukowa jest dziełem Dominikusa Zimmermanna, któremu pomagał jego brat Johann Baptist - od 1720 roku malarz elektora bawarskiego Maxa-Emmanuela. Żywe kolory malowideł uwydatniają rzeźbiarskie szczegóły, a w górnych partiach freski i sztukaterie przenikają się, tworząc lekki i żywy wystrój o niespotykanym bogactwie i wyrafinowaniu. Bogactwo motywów i figur, płynność linii, umiejętne otwieranie powierzchni i "światła" nieustannie oferują obserwatorowi świeże niespodzianki. Sufity malowane techniką trompe-l'œil wydają się otwierać na opalizujące niebo, po którym latają anioły, przyczyniając się do ogólnej lekkości kościoła jako całości. W 1983 roku kościół został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.