Widoczny tylko w czasie nabożeństw lub podczas imprez "otwartych zabytków", znajduje się przy Via Lamarmora. Kościół powstał prawdopodobnie po 1554 roku, kiedy to szlachcianka Gerolama Rams Dessena, która wraz z innymi córkami szlachty z Cagliari poświęciła się życiu klasztornemu, zleciła wybudowanie przyległego klasztoru klauzurowego. Fasada przy Via Lamarmora wydaje się anonimowa, gdyż jest to prosta ściana bez ozdób. Wejście od ulicy, zamknięte kutą żelazną bramą, dobudowaną podczas renowacji w latach 1903-4; za bramą mały przedsionek, sklepiony kolebkowo, na który otwiera się portal wejściowy, architrawowany, z ostrołukową lunetą, nad którą znajduje się spiczasty łuk na ażurowych kapitelach. Nad nim znajduje się szlachetny herb rodziny Brondo. Wnętrze kościoła nie jest anonimowe i wyróżnia się formalną elegancją, z jaką budowniczowie przestrzegali zasad katalońskiego gotyku. Kościół Purissima ma pojedynczą nawę podzieloną spiczastym łukiem na dwa sklepione krzyżowo przęsła z pendularem w środku. Połączone spiczastym łukiem prezbiterium, mniejsze od nawy, ma piękne sklepienie gwiaździste z żebrami i pendulami oraz historyzujące korbki. Sześć kaplic otwierających się po obu stronach na dwóch pierwszych przęsłach ma podobne pokrycie sklepieniem gwiaździstym. Kościół oświetlają okna słupowe otwierane na ścianach bocznych oraz oculi w kaplicach bocznych. Dwie trybuny klasztorne, obecnie zamknięte, otwarte również na bocznych ścianach. Kościół pozostawał w użyciu do 1867 roku, kiedy to klasztor został zlikwidowany i przejęty przez państwo, które następnie wykorzystywało go jako szkołę. Po zamknięciu klasztoru i rozproszeniu się zakonnic, również kościół został opuszczony i zamknięty dla kultu. Dopiero w latach 1903-4, z okazji 50. rocznicy ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu, kościół został wybrany do uroczystych obchodów i odrestaurowany. Po ponownym popadnięciu w zapomnienie, w 1933 roku kościół został przydzielony zgromadzeniu "Służebnic Świętej Rodziny", które opiekują się nim do dziś.
