Kościół San Fortunato

Kościół ten pochodzi z 1418 roku; było to bogate opactwo zbudowane na ruinach zamku, który Carlo Malatesta podarował mnichom z San Paolo eremita. Na wzgórzu Covignano stał duży klasztor, który należał do innej gałęzi benedyktynów, Olivetanów ( białych mnichów). Zachował się ten kościół, (pierwotnie poświęcony Annunciata). Dzięki ochronie rodziny Malatesta w krótkim czasie rozszerzyła swoje posiadanie i prawa na wiele miejsc na tym terenie, nabywając również starożytny klasztor San Gregorio in Conca, z całym jego wyposażeniem. Kościół przeszedł przez wieki znaczące transformacje, ale nadal zachowuje XV-wieczny układ i fasadę, piękny renesansowy sufit i kaplicę z doskonałymi freskami z 1512 roku, przypisywanymi malarzowi Girolamo Marchesi da Cotignola: w tym samym 1512 roku w klasztorze przylegającym do kościoła gościł papież Juliusz II. Ale o innym gościu warto wspomnieć: to znaczy o malarzu Giorgio Vasari, który przebywał tam w 1547 roku; i podczas gdy "literacki" mnich przepisywał i poprawiał swój rękopis "Żywotów najznakomitszych włoskich architektów, malarzy, et rzeźbiarzy " (wydrukowany później we Florencji w 1550 roku) on, w towarzystwie licznych pomocników, wykonał obrazy dla kościoła opactwa: który do dziś zachowuje w XVII-wiecznej absydzie jedno z jego wspaniałych Adoracji Magów, być może arcydzieło artysty i jeden z najwspanialszych obrazów włoskiego manieryzmu. Benedyktyńskie pochodzenie kościoła jest nadal wyraźnie widoczne dzięki obecności czterech imponujących posągów świętych oliwskich, które ożywiają świetlistą nawę, wymodelowanych w stiuku przez ojca Tommaso da Bologna w 1650 roku, oraz dwóch pięknych ołtarzy namalowanych około połowy XVII wieku przez ojca Cesare Pronti, przedstawiających świętych mnichów w białych szatach i samego św. Benedykta. Wydarzenia napoleońskie doprowadziły do kasaty wszystkich klasztorów w Romanii pod koniec XVIII wieku: żaden z wielu klasztorów benedyktyńskich w rejonie Rimini nie został odbudowany w epoce restauracji, między innymi dlatego, że budynki klasztorne zostały już wcześniej szybko zburzone lub radykalnie przekształcone, a ich wyposażenie sprzedane lub zniszczone.