Kościół Santa Maria di Portosalvo

Kościół Santa Maria di Portosalvo, który pierwotnie stał w szerokim porcie, a l \ 'apsydy prospettante na lustrze D \' wody, tzw Morze Martwe lub małe molo, port rybacki jest połączony z morzem przez dwie pętle obejście most, wzdłuż którego przebiegała ścieżka nowej, dzisiejszej Via Marina. Począwszy od ostatnich lat trzydziestych, a Molo było piwnicą, potem dał początek modernizacji w okolicy, uwięzienie w okresie powojennym, eliminując tkankę miejską średniowiecznego pochodzenia. Kościół wydaje się więc wyobcowany ze swojego kontekstu, przekształcony w izolowaną przegrodę, jedyny kwalifikujący się element środowiska. Powstał w 1554 roku z woli Bernardino belladonny, która uciekła przed piratami i wrakiem statku dzięki interwencji Matki Boskiej. Był domem dla Bractwa marynarzy, które zapewniało posag biednych dziewcząt. Seria zamurowanych nagrobków na fasadzie i w zakrystii śledzi etapy historii Kościoła, od początków do różnych renowacji od siedmiu do XIX wieku do konsekracji w 1770 roku. W tym czasie ma prześledzić piękną fasadę ozdobioną sztukaterią, przeplataną kolumnami i pilastrami oraz z zegarem w drugiej kolejności, gdzie formy ostatniego rokoka odwołują się już do klasycyzmu. Ciekawy jest portal z płaskimi kluczami, z reliefem siedemnastowiecznej Madonny Portosalvo w frontonie. Po lewej siedemnastowieczna dzwonnica z owiewką pokrytą polichromią z fajansu.Na koniec należy zauważyć chromatyczną nutę kopuły pokrytej żółtymi i zielonymi zarodkami. L \ ' wewnętrzny, do nawy z dwóch kaplic po bokach, pokryte wielobarwnego marmuru, że tablica w zakrystii by datować, podobnie jak ołtarze boczne, w 1744. Prezentuje więc rokokowy wygląd wzmocniony sztukaterią drugiego rzędu, w którą wpisują się XVII-wieczne obrazy i rzeźby bez poważnego kontrastu. Drewniany sufit złoty l \ 'stary, w centrum Chwała dellaVergine, płótno Ramesh Babu Caracciolo, podane w 1634 roku, a następnie w pewnym momencie na końcu, kiedy l \' arte del Maestro odsunął się od caravaggism stronniczy do rytmu tworzyw sztucznych i projektowania. Innym prestiżowym wystrojem jest siedemnastowieczna rzeźbiona Kantoria, znajdująca się przy wejściu. Balustrada ołtarza głównego, zaprojektowana przez Dionisio Lazzari w 1647 r., pokazuje typową Neapolitańską ozdobę roślinną w Commisso, z wstawkami z masy perłowej i twardych kamieni, ale obok niej pojawia się motyw związany z Kościołem i żeglarzami, statek kosmiczny umieszczony w dwóch filarach, aby przypomnieć nam o ciągłej ochronie, o której wspominają żeglarze oddani Dziewicy. L \ ' marmurowy ołtarz, wykonany około 1778, ujęty jest w wysoki od Wiecznego Ojca i dwóch małych aniołków, rzeźbionych przez Jakuba I Anioła. Później, w 1806 roku, jedyny Anioł wyrzeźbił São Pietro I São Paulo, znajdujące się w Kona, po bokach XVI-wiecznego obrazu Madonny Portosalvo. Po prawej stronie kościoła, odizolowane na klombie, w oderwaniu od kontekstu, do tej pory zniszczone i zredukowane do roli elementu oznakowania drogi, jesteś dźwignią Iglica, wzniesiony w 1799 roku z drutu-Bourbon, dla upamiętnienia ich zwycięstwa nad bronią francuską; w pierwszym porządku, medaliony są symbolami pasji (jeden brakuje), po drugie, w panelu prostokątne, Madonna di Portosalvo, św January i św Antoniego z Padwy.