Orsanmikele to dość długa nazwa Kościoła, z trzema różnymi słowami, które łączą się w jeden termin. Po raz pierwszy udokumentowany w 895 roku jako Oratorium św. Michała, został otoczony ogrodem należącym do klasztoru benedyktynów o tej samej nazwie. Mówi się, że w czasach rzymskich, w miejscu, gdzie dziś stoi monumentalny kompleks, zbudowano świątynię poświęconą Izydzie, egipskiej bogini płodności czczonej przez Greków i Rzymian, którzy uważali ją za najwyższą boginię-twórczynię wszechświata. Nazwa, nieco zmieniona na przestrzeni lat, od" św. Michała w ogrodzie " stała się or-San Michele. Surowy Na zewnątrz kościoła pokazuje, że budynek znajduje się na trzech piętrach, tak jakby był biurowcem, i jest połączeniem proste kamienne ściany, skomplikowane łuki i okna w stylu gotyckim, nisze zewnętrzne, które chronią różne rzeźby.Powszechnie przyjmuje się, że większość kościołów słynie ze szczególnego piękna architektonicznego, a ten kościół nie jest wyjątkiem potwierdzającym regułę! W każdym razie nie reprezentuje tych samych kanonów ustanowionych dla architektury kościelnej i jest reprezentowany przez inne przykłady w Toskanii: ten budynek jest zasadniczo inny niż inne, a zauważysz spacer między Pałacem rządowym na Piazza Signoria a duchowym sercem miasta i Duomo. Było to w rzeczywistości - i nadal jest - połączenie charakterystycznych cech budynku Cywilnego i budynku religijnego. W 1339 r.zdecydowano, że każda z głównych sztuk (Gildie reprezentujące różne sztuki i rzemiosła Florencji) zainstaluje posąg swojego patrona w tabernakulum, które zdobiło wygląd. Na szczęście, prace te nie zostały ukończone aż do okresu, w którym Renesans był w czasach swojej świetności w XV wieku, co oznacza, że zostały one zlecone z podobnymi Verrocchio, Ghiberti, Donatello i Luca della Robbia. Większość nisz, w których dziś byli święci, jest pusta lub ozdobiona kopiami, a większość rzeźb znajduje się na dwóch najwyższych piętrach Muzeum Orsanmikele.Wnętrze Orsanmichele reprezentuje nieco ponurą atmosferę. Na ścianach znajdują się nierówne ślady fresków, które, podobnie jak posągi Na Zewnątrz, reprezentują świętych patronów różnych sztuk florenckich. W centrum znajduje się Tabernakulum Orcagni (1348-59), w którym znajduje się piękny obraz Madonny z Dzieciątkiem Bernardo Daddy, do którego przypisano wiele cudów, o których wspomniałem nieco powyżej.
