Innym przystankiem do zrobienia, zawsze w centrum miasta, jest Kościół San Giovanni a Mare, znany również jako Kościół San Giuseppe. To prawdziwy klejnot ukryty w sercu Gaeta. Zbudowany na starożytnym chrześcijańskim świętym miejscu zniszczonym przez trzęsienie ziemi w 1213 r. kościół został zbudowany przy użyciu niektórych nagich elementów, takich jak kolumny, wszystkie nierówne między nimi, a między XV A XVII wiekiem został wzbogacony o barokowe freski i dekoracje, które zostały usunięte po renowacji 1928.Il Miejsce kultu składa się z 3 naw wspartych na rzymskim i średniowiecznym materiale kamiennym. Kościół w stylu bizantyjskim z krzyżem łacińskim ma pośrodku kopułę ozdobioną Na Zewnątrz arabskimi motywami pochodzącymi z XI wieku. Ołtarz wygląda znacznie podniesiony w stosunku do płaszczyzny agregatu i podłoga jest specjalnie nachylona, aby zapewnić większą perspektywę w miejscu kultu: z tego powodu atmosferyczny przypomnieć tradycje ludowe, że widział, woda w morzu rozpoczął pracę w kościele, i łatwo spuścić ze względu na nachylenie podłogi: należy wziąć pod uwagę jednak, że z pięciuset kilka metrów do przodu, fasada kościoła prowadził wały, które opasał całą wioskę.
Przywrócenie 1928 roku mianowany przez ministra Piotra wiernego i prowadzone pod kierownictwem Gino duchowieństwa, doprowadziły do usunięcia wnętrza z powrotem w średniowieczu; przynosząc na świat pozostałości fresków z pierwszych lat trzysta, przypisane do szkoły Cavallini (farby na części odłączane i dziś wystawione w Muzeum Diecezjalnym, odwiedzić, S. Agata, Madonna z Dzieciątkiem na tronie i św Wawrzyńca). W epoce baroku kościół miał kilka ołtarzy, głównie ze sztukaterii poświęconych S. Sebastiano i S. Rocco, SS. Cosma i Damiano, SS. Rosario, S. Gaetano, S. Giuseppe. Ostatni ołtarz był patronatem Bractwa cieśli (1628), stąd druga nazwa Kościoła. Na początku XVIII wieku fasadzie nadano obecny wygląd, z prostymi bocznymi lokami i dzwonnicą żaglową. Pod koniec XIX wieku kościół został wyposażony w niewielkie organy szkoły neapolitańskiej, które pozostały na miejscu co najmniej do lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku.
Podczas prac konserwatorskich w 1928 roku ołtarz został przeniesiony do kościoła św. Marii w Łańcucie i zastąpiony przez obecny, zrealizowany poprzez ponowne wykorzystanie płyty rzymski sarkofag z ippogrifi zrekonstruowany już w czterech. Podczas prac odnaleziono także niektóre średniowieczne fragmenty dekoracyjne oraz urnę cyneraria, dziś zamurowaną w ścianach bocznych. Na jednym ze schodów przed ołtarzem zachowała się oryginalna marmurowa podłoga kościoła.
