W 1678 Rada Królestwa Aragonii postanawia wznieść świątynię ku czci Santa Isabel de Portugal. Po osiągnięciu porozumienia z ojcami Teatine (lub Cayetanos, stąd jego inna nazwa), w 1681 roku rozpoczyna się dzieło na działce, którą ci ostatni zarezerwowali dla swojego klasztoru. Santa Isabel, Infantka Aragońska, córka Pedro II i żona króla Portugalii Dionizego, została kanonizowana w 1625 roku, a jej kult wkrótce zakorzenił się w całym regionie.
Typologia tego kościoła, w odniesieniu do planu terenu i rozkładu wnętrza, jest zgodna z modelem San Cayetano w Madrycie. To z kolei powtarza wzory z Rzymu, stąd zawsze wspominany związek między włoskim barokiem a świątynią w Saragossie.
Monumentalna fasada jest wyjątkowa ze względu na bogactwo i bogactwo dekoracyjne. Wdzięczne wieże ograniczają Winienolesque struktury ukryte przez wystawne ornamentyki, jego kolorowa dekoracja, w stylu Churrigueresque, jest wyjątkowy w naszym mieście.
Efekty chromatyczne są poszukiwane przy użyciu różnych materiałów: czarny kamień dla elementów architektonicznych, kamień ochrowy dla elementów dekoracyjnych i biały alabaster na tle paneli. Nad wejściem znajduje się heraldyczna tarcza Aragonii, flankowana statutami San Andres Avelino i San Cayetano. W górnej niszy znajduje się Santa Isabel, reprezentowana, zgodnie z tradycją, z półotwartym płaszczem, dzięki czemu można zobaczyć kilka róż.
Wewnątrz wyróżnia się oryginalny zestaw kopuł precedens systemu sufitu bazyliki Pilar-i wysoki ołtarz, jeden z najbardziej eleganckich późnego baroku Saragossy, z dziełem Jose Ramirez de Arellano. Z ołtarza pochodzi jeździecki posąg San Jorge, który dziś znajduje się w holu Rady Prowincji Saragossy.
Mieszkańcy Saragossy znają ten kościół przede wszystkim ze względu na jego działalność podczas Wielkiego Tygodnia. Procesja Santo Entierro (Świętego pochówku) opuszcza ten kościół, ponieważ prawdziwy Hermandad de la Sangre de Cristo (Królewskie Bractwo Krwi Chrystusa) przechowuje w nim obraz Cristo de la Cama (Chrystusa łoża).
