Kościół Santa Maria del Monte, kiedyś oratorium najstarszego bractwa w Cagliari, a dziś siedziba Suwerennego Wojskowego Zakonu Maltańskiego. Siedziba bractwa o tej samej nazwie, założonego bullą papieską w 1530 r. i potwierdzonego w 1551 r., złożonego ze szlachetnych ludzi, którego głównym zadaniem było niesienie pomocy i udzielanie pochówku skazanym na śmierć, została zbudowana począwszy od 1568 r. Z architektonicznego punktu widzenia można wyróżnić dwie fazy budowy: jedna, frontowa, z pewnością gotycka, druga już renesansowa. Fasada, o prostej ścianie, ma w górnej części obramowaną część łukową, która jest włączona w mur i przerwana półkolistym łukowym oknem.
Budowla ma jedną nawę bez transeptu, przy czym prezbiterium zostało opracowane jako prawdziwa kaplica o planie kwadratu i węższym, w przeciwieństwie do dwóch przęseł nawy, które są prostokątne. Odmienne systemy można dostrzec także w górnych dachach: w prezbiterium sklepienie jest gwiaździste z ogonkami i pięcioma pendulami; w przęsłach nawy znajdują się proste, ukośne sklepienia żebrowe. W kontekście kościołów sardyńskich można go prześledzić w typologii kościoła parafialnego w Padrii, a w Cagliari w sąsiednich kościołach La Purissima i Sant'Eulalia. Po kasacie bractwa w 1866 r. kościół miał różne przeznaczenie: druga siedziba sądu przysięgłych, miejska szkoła muzyczna do 1921 r., dormitorium i refektarz małego domu Providence.
