Krucyfiks w katedrze San Lorenzo

Od wielu wieków wspólnota Scalese czci "Krucyfiks" w krypcie katedry San Lorenzo, do którego często kierowane są modlitwy i błagania wszystkich wiernych z Wybrzeża Amalfi.

Polichromowany zespół drewniany z XIII w., szkoły umbryjsko-toskańskiej, przedstawiający zdjęcie Jezusa z krzyża, składa się z Chrystusa Odkupiciela w centrum, Matki Boskiej po prawej i Jana Ewangelisty po lewej stronie. Pierwotnie można było podziwiać jeszcze trzy inne postacie: Józefa z Arymatei i Nikodema na dwóch drabinach, zamierzających opuścić ciało Chrystusa, oraz Marię Magdalenę klęczącą, by je przyjąć.

Dzieło to zostało prawdopodobnie zamówione i wyrzeźbione dla cysterskiego klasztoru Sant'Elena, położonego na granicy Scala i Amalfi, a w 1586 roku przeniesione do katedry San Lorenzo, gdzie początkowo umieszczono je w prawej absydzie górnego kościoła, a w 1705 roku przeniesiono je następnie do Krypty i umieszczono nad ołtarzem głównym, gdzie stoi do dziś.

Umiejętna restauracja przeprowadzona w latach 90. przez Centralny Instytut Restauracji w Rzymie pozwoliła ustalić, że figura Chrystusa składa się z trzech części: korpusu i dwóch ramion; została wyrzeźbiona z drewna topoli opróżnionego z pithu, aby umożliwić optymalny stan zachowania; do dzieła powróciła oryginalna korona, wyrzeźbiona bezpośrednio w drewnianym korpusie i złożona z rzeźbionych kamieni drewnianych i szklanych; pierwotnie na głowie znajdowała się metalowa korona ofiarowana jako ex voto.

Przez wieki i dziesięciolecia mieszkańcy Scala przekazali wiele epizodów związanych z łaskami i cudami dokonanymi przez Święty Krucyfiks ze Scala, a w katedrze zachowały się niektóre obrazy jako ex-votos. Jeden z nich przedstawia statek w czasie burzy, a na niebie spowity boskim światłem krucyfiks, u którego podstawy widnieje napis: "noc 15 listopada 1880 roku na morzu Indii - Antonio Esposito". Inny przedstawia dwie osoby modlące się za swoich bliskich zaginionych na wojnie przed Krucyfiksem, a pod nim napis: "1915-1918".

Istnieją liczne opowieści przekazywane przez wiernych ze Scalese dotyczące cudów dokonywanych przez cudowny Krucyfiks, niektóre z nich są bardzo stare.

Podobno na początku XVII wieku Scalę dotknęła dotkliwa klęska głodu: zabrakło żywności i zapasów, a ludzie zaczęli umierać z głodu. Zrozpaczeni ludzie gromadzili się wokół ołtarza Krucyfiksu, aby modlić się i prosić o łaskę, ale właśnie w tych dniach do portu Amalfi przypłynął statek pełen zapasów, a pewien mężczyzna ofiarował swój pierścień Panu ze Scali jako gwarancję dla kapitana statku.

Marynarze zanieśli towar na ramionach aż do Scali i wyładowali go na placu; przybyli ludzie dosłownie napadli na ładunek prowiantu, a kapitan, który chciał otrzymać zapłatę za swoją pracę, odwołał się do regenta Scali, ale ten odmówił zamówienia towaru. Kapitan statku zaczął wtedy opowiadać o człowieku z portu, pokazując wszystkim pierścień, a wielu od razu zauważyło podobieństwo klejnotu do tego z krucyfiksu. Wszyscy pospieszyli do kościoła przed imponujący posąg ich Chrystusa, a gdy tam dotarli, nawet kapitan na widok krucyfiksu rzucił się na ziemię na kolana i ze łzami wyjawił, że Chrystus to człowiek, który dał mu pierścień. Od tego dnia wszyscy nazywali Krucyfiks "Panem ze Scali".

Historia opowiada o okresie wielkiej suszy, w którym mieszkańcy Scala, obawiając się utraty plonów, a wraz z nimi jedynego źródła utrzymania, zwrócili się z modlitwami i błaganiami do Krucyfiksu.

Niesiono go w procesji z katedry do Minuty, a w czasie procesji widziano pierwsze cudowne znaki, dawane przez głęboki pot posągu; modlitwy wiernych stały się bardziej intensywne i żarliwe, jakby w oczekiwaniu na cud, który nie długo miał nadejść, gdy dotarli do Minuty: przed wejściem do kościoła zaczął padać deszcz. Ludzie wspinali się po raz kolejny radowali się i dziękowali ukrzyżowanemu i zmartwychwstałemu Chrystusowi, który po raz kolejny odpowiedział na ich modlitwy.

Procesje były wykorzystywane do uzyskania łask od Świętego Krucyfiksu również podczas dwóch wojen światowych, w 1915 i 1941 r. W drugiej z nich tak intensywnie uczestniczyli mieszkańcy wszystkich miast Wybrzeża, że kiedy Krucyfiks przybył do Ravello, końcowa część procesji ruszyła jeszcze z Via Vescovado w Scala.

Do dziś mówi się, że mieszkańcy Amalfi, roszcząc sobie prawo do własności figury Świętego Krucyfiksu, przybyli z Amalfi i ukradli ją, niosąc ją na ramionach wzdłuż drogi łączącej Pontone z Amalfi. Gdy dotarli do granicy między Scala a Amalfi, Krucyfiks stał się tak ciężki, że mężczyźni musieli go tam porzucić i uciec. Następnego dnia posąg został znaleziony przez niektórych mieszkańców Pontone, którzy schodzili w kierunku Amalfi i którzy pobiegli ostrzec ludność.

Figura została uroczyście przeniesiona w procesji z powrotem do katedry w Scala; do dziś, wzdłuż ścieżki łączącej Scala z Amalfi, można zobaczyć kamień wyznaczający granicę, ale także miejsce, w którym znaleziono figurę Świętego Krucyfiksu.

Ze strony internetowej "Il Vescovado