Kırmızı Saray

Palazzo Rosso'nun binası 1671-1677 yılları arasında gerçekleşti. Binanın yazarlığı mimar Pietro Antonio Corradi'ye kadar uzanırken, şantiye ve eserler Matteo Lagomaggiore tarafından yönetildi. Bina, Bartolomeo Bianco'nun uyguladığı tipolojilerden türetilmiş U şeklinde bir plan üzerine kuruludur: iki kanat, iç avluyu kare planlı olarak tanımlayan sundurmalarla birleştirilmiştir. İki asil katın her biri, eksenel bir konumda sundurma ve salon ve her iki tarafta bir dizi oda sağlayan olağan düzenlemeye sahiptir. İlk doğan Ridolfo Maria'ya, ikinci soylu kata, Gio'ya dokundu.Birinci Francis, ancak 1683'te ridolfo, erkek mirasçıları ve erkek kardeşi olmadan öldü ve tek sahibi oldu, yeğeni Paula, Charles Spinola'nın karısı tarafından ebeveynlerin portrelerinin kurtarılmasının ikinci katına taşındı ve ikinci katın salonları boyunca fresk dekorasyonu üzerinde çalışmaya başladı. ölümünden sonra - ve Doğu kanadının ötesine uzanır - asma katların diğer tüm odalarına. 1679-1694 yılları arasında bu ilk müdahaleye katılan sanatçılar Domenico Piola (1627-1703) ve Gregorio de Ferrari (1647-1726) ve daha sonra Paolo Gerolamo Piola (1666-1724) idi. Bu ilk müdahalenin sonunda, Bolognese Gio'nun duvarlarındaki bakış açılarıyla salon süslendi.Kasa, Gregorio De Ferrari bir başyapıt, ne yazık ki Savaşı bombardımanları tarafından yıkılan üzerinde Enrico ve Antonio Haffner ve fresk; yılın bir sezon esinlenerek bir konu ile doğuda dört oda, her biri, ve son olarak, sundurma, ki, bu müdahaleler vesilesiyle, yükü kemerler, bu Codazzi Diana ve Endymion efsanesi sahte kalıntıları ve Paolo Gerolamo başlıca alışveriş bölgesine, konu ile boyanmış küçük bir galeri, onu dönüştürme kapatıldı. 1691 baharında, bir yıl içinde Batı Yakası'ndaki dört odayı etkileyen ikinci bir dekoratif aşama başladı: insanın yaşam odası ve Liberal sanatların odası Gıo tarafından fresklendi.Andrea Carlone (1639-1697), Antonio Haffner'ın yardımıyla, ikinci odanın duvarlarında Carlo Antonio Tavella (1668-1738) tarafından manzaralara açılan meydanlar için; şu anda kısmen daha sonraki bir dekorasyona sahip olan oyuğun çevresi hala Gio tarafından fresklenmişti.Andrea Carlone ve kardeşi Nicolò; tamamen Bartolomeo Guidobono'nun (1654-1709) son odası, tonozdaki Vulcano Demirhanesi maalesef kaybedildi ve 1736'da Domenico Parodi tarafından çimentodaki gençler tarafından değiştirildi. Dekoratif aparatın restorasyonu ve tamamlanması, on dokuzuncu yüzyılın ortalarına kadar devam etti ve aynı zamanda, Brignole satış koleksiyonu, Gio'nun ölümünden birkaç yıl sonra, kalite ve eser sayısında büyüdü.Francesco, kayınpederi Giuseppe Maria Durazzo'nun önemli katkılarıyla zenginleşecek. Gıo'nun sanatsal bağlılığının devamı.Francis yeğeni Gio'ydum.Francis II (1695-1760), Palazzo rosso'nun cephesinin dekorasyonu için mimar Francesco Canton'u görevlendirdi (Kırmızı Saray ve bitişik bina, 1746'da, iki ana katın pencerelerinin lentolarını işaretleyen aslan protomlarının özellikleriyle işaretlenmiş, özellikle brignole'nin silah hanedanlığına atıfta bulunarak, bir erik ağacının altında yaygın bir aslanı betimleyen (Ceneviz lehçesinde "onaylandı"). 1737-1739 yılları arasında Paris'te gerçekleştirilen diplomatik misyon Gıo'ya verildi.Francis II daha sonra hakim olan Regency tarzını takdir etme fırsatı: karısının portrelerini kralın ressamı Rigaud'a yaptırdı ve Cenova'da ortamları ve mobilyaları yeni modaya göre yenilemek istedi. Bu programda gregorio'nun oğlu Lorenzo de Ferrari'nin dekorasyonu da sarayın sözde bağımlılıklarının ilk odasına yerleştirildi. Bu sanatsal ihtişam politikası 1746'da Gıo'nun seçilmesiyle taçlandırıldı.Cenova Cumhuriyeti doge olarak Francis II. İkinci soylu katın üzerinde yer alan Yukarı mezzaria'da yeni bir dairenin inşasından oluşan yeni müdahaleler, Anton Giulio II'nin (1764-1802) Siyen patrici Anna Pieri'nin canlı ve kültürlü bir temsilcisiyle evlendiği yaklaşık 1783 yılına dayanıyor. Ne yazık ki, konuları belli belirsiz aydınlanma içerikli temalardan esinlenen ve süs motifleri Louis XVI tarzı ile proto-neoklasizm arasında kalan söz konusu odalar dizisi, son savaşın bombalanması sonucu büyük ölçüde tahrip edildi. Ondokuzuncu yüzyılın ortalarından önce bile, saray Antonio Brignole-Sale'e ait olduğunda, zeminler ince çok renkli mermerle yeniden yapıldı. Oğlu Philip, marquis Raffaele De Ferrari vardı Antonio, Maria, Cenova Galliera, kız kardeşinin ölümünün faydalı görülmesi gereken tamamı elde ettiği babasının ölümü üzerine Kırmızı Sarayın ortak bir varis Düşesi olarak bilinen ve büyük kızını gördü, iki ev, indi, 1874 Ocak ayında olduğu gelen miras ve gelenekler içinde ilgi çekmek için hiçbir eğim gösterdi bu şehir için "Cenova dekorasyon ve yararlı", geliştirmek ve, aynı zamanda, Brignole stok - Satılık bina, gerçek bir anıt yapma bariz fikir Kırmızı Bina vermek için karar verildi.