Ishte viti 1640. Mbi Ospedaleto ishte një kullosë disa dele një djalë i varfër, shurdh-memec nga lindja, por ai ishte shumë i zgjuar dhe e bëri veten të kuptuar mirë nga popullsia me disa moto të duarve dhe gojës. Djali paqësisht duroi fatkeqësinë e tij, madje as duke ëndërruar se një ditë ai do të shërohej nga infermiteti i tij. Kjo është ajo që thuhet. Një verë djali ishte në vendin e zakonshëm të kullotës me delet e tij, kur papritmas ai pa një dritë të ndritshme që i vinte drejt tij... Delet kishin frikë, por ai nuk kishte frikë, dhe shikonte. Dhe ai pa në mes të një reje të bardhë një zonjushë e re, e mbështjellë me rroba të bardha, e cila mbante në të majtë një kështjellë për të tjerrë dhe kush me të djathtën i bëri thirrje për të qasur. I shurdhëti e ngriti kapelën dhe iu afrua me respekt. Zonja qeshi me mirësi tek Bariu, vuri dorën mbi kokë dhe tha: "djali im i dashur! Ti ishe shurdh, por tani duhet të dëgjosh e të flasësh. Nuk e dëgjove çfarë thashë? Fol!". Dhe djaloshi Tha: "Po, Zonjë!" ai u përgëzua: "kam dëgjuar dhe kam dëgjuar se duhet të flas. Por kush je ti dhe çfarë do?". "Unë jam Zonja Jonë, dhe erdha nga qielli për t'ju shëruar. Lëri delet e tua këtu, ato do të shkojnë në shtëpi të vetme, do të shkosh në tokë dhe do t'u thuash njerëzve që Të ka treguar Zonja Jonë dhe se ajo të ka shëruar. Këtu do të ndërtoni një kishë për nderin tim, dhe do të më bëni të lyej me shkëmbin që do të shihni në dorën time, simbol i punës në shtëpi". Kështu tha, Zonja jonë u zhduk, pasi bekoi bariun. Djali, duke braktisur Delet, vrapoi poshtë shpatit duke bërtitur: "Zonja Jonë më shëroi! Zonja jonë më shëroi!". Mahnitja e këtyre fshatarëve!Të gjithë vrapuan për të parë dhe morën në pyetje Bariun e shurdhër, që dëgjoi dhe foli! Ai e thirri (e luti) mrekullinë, e nga të gjitha anët (anët) ishte pelegrin për Të parë mrekulli, e shumë prej tyre shkuan në vend të ngjarjes.
