2009 Yılında, suçlu antropolojinin kurucusu Cesare Lombroso'nun ölümünden yüz yıl sonra, dünyada eşsiz olan “müzesini” yeniden düzenledi. Koleksiyonlar arasında anatomik hazırlıklar, çizimler, fotoğraflar, suç organları, yazılar ve zanaatkar ve sanatsal yapımlar yer alıyor. Yeni sergi, ziyaretçiye bu tartışmalı karakterin suç atavizmi teorisini nasıl ve neden formüle ettiğini ve daha sonra yanlış olduğu ortaya çıkan bir bilim bulmasına neden olan bilimsel yöntemin hatalarının neler olduğunu anlamak için kavramsal araçlar sağlamayı amaçlıyor Teorileri, doğuştan suçlu kavramına dayanıyordu; buna göre, suç davranışının kökeni, suçlunun anatomik özelliklerine, normal insandan fiziksel olarak farklı, sosyal olarak sapkın davranışını belirleyen anormallikler ve atavizmlerle donatılmış bir kişiye özgüydü. Buna göre, ona göre, suça eğilim kalıtsal bir patolojiydi ve suçluya yönelik tek yararlı yaklaşım klinik-terapötik yaklaşımdı. Hayatının sadece son bölümünde Lombroso, çevresel, eğitimsel ve sosyal faktörleri, suç davranışını belirlemede fiziksel faktörlerle rekabet etmek olarak da değerlendirdi.
Lombroso, suç çalışmasına ilk sistematik yaklaşımı denediği için kredilendirilse de, öyle ki araştırmalarının bir kısmı Sigmund Freud ve Carl Gustavung'dan esinlenmiştir
Tartışmalı bir akademik ve mesleki kariyerin sonunda Lombroso, 1882'de İtalyan Antropoloji ve Etnoloji Derneği'nden de barodan atıldı.
Moderna bilimi, hem çevrenin hem de genlerin fiziksel görünümü etkilediğini, ancak ikincisinin öncelikle bireyin bilişsel deneyimleri tarafından belirlenen davranışı etkilemediğini göstermiştir. Bu nedenle, lombros doktrini şu anda sözde bilimsel olarak kabul edilmektedir. Psikiyatri ve suç antropolojisi Müzesi, yaşamı boyunca Cesare Lombroso'nun topladığı özel koleksiyondan başlayarak 1898'de resmen açıldı. Lombroso'nun kendisinin de yazdığı gibi: "koleksiyonun ilk çekirdeği, binlerce askerin kraniyolojik olarak ölçülmesinin yanı sıra, Ölülerin kafataslarını ve beyinlerini dikkatlice koruduğum Orduda başlamıştı; Bu koleksiyon, eski Sardunya, Valtellina, Lucchesi, Piedmontese'nin soyulmasıyla yavaş yavaş büyüyordu ben ve arkadaşlarım tarafından Torino ve Pavia'dan yapılan mezarlar. Önce Pavia'da, sonra Pesaro'da, sonra Torino'da akıl hastanelerinde ve hapishanelerde ölen deli ve suçluların kafataslarıyla koleksiyonu artırmaya çalışmadığım bir gün bile geçmedi.”
