Tam, gdzie Via Posillipo przechodzi w Piazza Salvatore di Giacomo, otwiera się "wejście do Mauzoleum Schilizzi w Neapolu, jednego z najlepszych włoskich przykładów neoegipskiego stylu architektonicznego. Mauzoleum zostało zbudowane w 1880 roku w stylu nawiązującym do architektury starożytnego Egiptu. Służy jako pomnik ku czci poległych w I i II wojnie światowej. Budowę tego imponującego pomnika nadzorował Alfonso Guerra na zlecenie Matteo Schilizzi. Bankier z Livorno, który przeniósł się do Neapolu i zamierzał umieścić tutaj groby członków swojej rodziny.
Matteo Schilizzi, z pochodzenia Żyd, był człowiekiem wyjątkowym i hojnym, który w czasie cholery w 1884 roku pomógł wielu pozbawionym środków do życia neapolitańczykom. Wraz z księżną Ravaschieri założył w 1900 roku "Lina Ravaschieri", pierwszy szpital ortopedyczny dla dzieci. Matteo Schilizzi był również aktywnie zaangażowany w politykę i dziennikarstwo; był jednym z głównych finansistów Corriere di Napoli.
Ze względu na zmianę interesów rodziny Schilizzi, prace rozpoczęły się w 1881 roku i zostały zawieszone kilka lat później (w 1889 roku). Dopiero po długim okresie zastoju i zaniedbań, trwającym około trzydziestu lat, Camillo Guerra ukończył jego budowę.
Miasto Neapol zakupiło go w 1921 roku i od 1929 roku poświęciło jako mauzoleum dla poległych za Ojczyznę. Po tych z Wielkiej Wojny, przeniesionych z Poggioreale, przyszły te z II wojny światowej i Czterech Dni Neapolu.
Mówi się, że w nocy słychać dziwne odgłosy dochodzące z sanktuarium, być może są to ślady Schilizziego, który nie ukończywszy swojego projektu, powraca, by odwiedzić swoje ukochane mauzoleum.
