Meteor

Podstawą do badania meteorów jest z pewnością Kalambaka. W rzeczywistości miasto jest połączone z innymi kurortami i Grecją pociągami i autobusami.

Nie wiadomo, kiedy Meteory zostały po raz pierwszy zasiedlone. Wszystkie zachowane źródła pisane pochodzą z czasów, kiedy życie zakonne zostało już zorganizowane. Niektórzy bizantynolodzy twierdzą, że mnisi zorganizowani w klasztory istnieli jeszcze przed drugim tysiącleciem naszej ery. według innych pierwszym ascetą był niejaki Barnaba, który w latach 950-970 założył bardzo stary klasztor Ducha Świętego. Klasztor Przemienienia Pańskiego został założony wkrótce potem przez mnicha kreteńskiego, lub około roku 1020, natomiast w 1160 inni pustelnicy założył klasztor sezon na kamieniu Dupiani. Około 200 lat później pustelnik Warlaam założył klasztor trzech Le rarków i Wszystkich Świętych. Jeszcze później nieznani religijni założyli jeszcze klasztory: św. Trójcy, św. Stefana, wstęp do świątyni, Russanos lub Arsanos, S. Giorgio di Mandala, S. Nicola Anapafsa, Dziewicze Futro, św. Teodora, św. Mikołaja B, SS. Apostołów, św Grzegorza, św Antoniego, Pantokrator, św samotność, Jana, Chrzciciela, Ipsilotera lub kaligrafii, S. skromny, Alysis, Apostoła Piotra, św Demetriusza sołuńskiego, Callistrato, Archaniołów, św Jana Bunila.

To miasto zakonne zostało zorganizowane z czasem i było wspierane przez liczne dary i przywileje potężnych rodzin chrześcijańskich. U szczytu swego dobrobytu, w XVII wieku, o-śpiewała naprawdę duża liczba mnichów i ascetów. Następnie jego stan zmalał i do dziś używane są tylko klasztory Przemienienia Pańskiego, Warlaama, św. Mikołaja Anapafsy, Roussano, św. Trójcy, św. Stefana (i części jednego lub dwóch innych). Pozostałości innych niegdyś istniejących klasztorów całkowicie zniknęły. Wczesne ascety wspinały się po skałach meteorów za pomocą szeregu rusztowań, które były podparte krokwiami zakotwiczonymi w skale. Ta obudowa (której ślady można jeszcze odróżnić) została później zastąpiona bardzo długimi i zawrotnymi drabinami linowymi. Ci, którzy nie odważyli się im służyć, zostali wychowani za pomocą sieci. Wspinaczka trwała około pół godziny do pół godziny tęsknoty i przerażenia. Od 1922 r. schody wykute w skale umożliwiają bezpieczny i łatwy dostęp do klasztoru. Sieć jest nadal używana do transportu żywności i innych niezbędnych artykułów spożywczych.