Missoltini از دریاچه کومو

Missoltino نشان سنت لاریان است. برتری که اکنون بسیار نادر است و به دست تعداد کمی از صنعتگران واگذار شده است، که با نمک زدن و خشک کردن آگونی، ماهی معمولی دریاچه کومو به دست می آید. Missoltini، آگونی خشک شده، که در گویش misultitt یا missultin نامیده می‌شود، زمانی منبع غذایی با ارزشی برای ساکنان دریاچه کومو بوده است، فرآیند پردازش خاص اجازه می‌دهد تا بیش از یک سال از آن‌ها نگهداری شود: این ویژگی همچنین باعث شده است که آن‌ها مورد جستجو قرار گیرند. پس از کالاهای مبادله ای در قرون گذشته.

پلینی جوان، که در سواحل دریاچه کومو زندگی می کرد، عادت داشت ماهیگیرانی را مشاهده کند که ماهی های کوچک را خشک می کردند. او که مجذوب شده بود، این عمل را در رساله های خود شرح داد و بدین ترتیب ترک کرد. بیشترین شهادت باستانی در مورد میسلتینو این حفاظت ابتدایی از ماهی های دریاچه، نمک زدن و خشک کردن ماهی های دریایی را تکرار می کرد و کار مستعمره ای از یونانیان بود که رومی ها برای محافظت از Via Regina باستانی (که از دریاچه به آن سوی کوه های آلپ در رتیا منتهی می شد) قرار داده بودند. از زمان پلینی تا امروز، این تکنیک & egrave; اصلاح شده تا به طور کامل در چند قرن اخیر تغییر کند. مخروط ورود گردشگری از شمال اروپا و egrave. روشی برای خشک کردن و نگهداری ماهی مشابه روش کشورهای اسکاندیناوی معرفی شده است.

L & rsquo; agone & egrave; بهترین ماهی برای این عمل در نظر گرفته می شود: از اندازه کوچک تا متوسط، & egrave; بسیار غنی از چربی های طبیعی و امگا 3 است که پس از نمک و خشک شدن آن را برای مدت طولانی نگه می دارد. با بدنی کشیده، پشتی مایل به سبز پر از لکه‌های سیاه، شکم خاکستری نقره‌ای کم رنگ و پهلوها با رگه‌های طلایی است. در بیشتر موارد گرفتار می شود. شمال دریاچه، در شفاف ترین آب ها تازه و عمیق، با تورهای پرنده تا دویست متر طول که تا ده ها متر عمق دارد. آنها در بعد از ظهر سقوط کردند و در نور اولیه صبح بهبود یافتند. پردازش و egrave. طولانی: پوسته پوسته شده و بیرون زده، ماهی را به مدت دو تا سه روز در نمک قرار می دهند، بنابراین پس از اضافه شدن نمک. جذب می شوند، کاملاً شسته می شوند و حدود 10 روز در آفتاب آویزان می شوند تا ماهیگیر متوجه شود. رنگ قرمز مایل به قرمز، نشانه این است که چربی آن است. در مرحله مناسب و ماهی می تواند & ograve; با یک دوره نگهداری طولانی مواجه است. سپس ماهی ها (به خصوص سر) را خرد کرده و در ظروف فلزی مخصوصی به نام tolle (در اصل بشکه های چوبی به نام misolte، از این رو میسلتینو) قرار می دهند. در نهایت آنها را در لایه های متناوب با برگ های بو قرار می دهند. وقتی تولا پر شد، ماهی ها را به آرامی با پرس فشار می دهند.

چیست چربی ماهی در بالا ظاهر می شود و لایه ای عالی از روغن را تضمین می کند تا آگون ها را از هوای بیرونی جدا کرده و امکان نگهداری مناسب را فراهم کند. پس از چند هفته، میسلتینی آماده مصرف است و می توان آن را برای چند ماه به این ترتیب نگهداری کرد.