Ang Burol ng Montmartre ay mapapanatili hanggang sa simula ng ' 900 ang hitsura ng isang village puno na may mga Mills at luntiang mga ubasan at, salamat sa kanyang pastoral hitsura, ay palaging naaakit ang pinaka-sensitive ng mga kaluluwa. Sa ilang sandali pagkatapos nito pagsasanib sa Paris sa 1860, sa katunayan, ang Butte ay naging ang mga paboritong tirahan ng maraming mga painters, ang terre libre des artistes, na kung saan gumawa ito ng isang buhay na buhay at kaakit-akit na lugar. Matatagpuan ang mga nagsasalita ng Tagalog sa iba pang mga bahagi ng Pilipinas, maging sa lahat ng mga bahagi ng mundo, bagaman nakalaan lamang ang paggamit nito sa pakikipag-ugnayan sa pagitan ng mga pangkat etnikong Pilipino. Hindi ito dapat na nakalimutan, bukod, na ang mga simbuyo ng damdamin na pervaded kanyang mga lansangan at inflamed ang mga puso ng kanyang mga naninirahan ay ipinahayag hindi lamang sa artistikong produksyong o sa mga nakatutuwang mga nagmamahal ngunit sa lahat ng aspeto ng buhay, kabilang ang pampulitika ng isa. Ito ay mula dito na, sa Marso 1871, ang pakikipagniig ng Paris, ang unang pagtatangka upang pamahalaan ang mga nagtatrabaho klase, ay inilunsad, na kung saan nabigo ang mga matapos ang isang daang araw ng kabayanihan at duguan fighting. Ngunit ano pa ang natira sa simbuyo ng damdamin at pagkamasigla na ginawa ang kasaysayan ng Montmartre? Ang distrito ay isa na ngayon sa mga pinakamalaking atraksyong panturista sa Paris, puno ng mga restaurant at tindahan ng subenir at ngayon ay higit sa lahat nawala nito pagiging tunay. Mayroong mga, gayunpaman, pa rin ang mga kalye na panatilihin ang kagandahan ng nakaraan, tulad ng sa rue Lepic, ang mahabang kalsada na napupunta up ang burol o rue St Vincent. Sinu-sino ang mga tauhan sa Kwentong tahanan ng isang sugarol? Ang lahat ng ito ay depende ng kurso sa kung aling mga punto ng burol na gusto mong maabot ang