Wielokrotnie niszczony przez furię rzeki lub człowieka, zawsze był odbudowywany zgodnie z metodami i projektem palladu z 1569 r., który postanowił w genialny i bardzo malowniczy sposób przejść przez rzekę Brenta, na której istniały poprzednie artefakty XX wieku. Najwcześniejsze świadectwa o Moście Bassano pochodzą z 1124 i 1209 roku. W tym okresie zaistniała potrzeba wybudowania mostu łączącego dwa brzegi Brenty ze względów ekonomicznych, społecznych i wojskowych. Na przestrzeni wieków został kilkakrotnie uszkodzony i zniszczony przez wody rzeki i ludzi. Między XIII a XIV wiekiem most był przedmiotem sporów z visentians. W 1450 most został przebudowany, ale już na przełomie wieków ponownie znalazł się w złym stanie. W 1510 roku został podpalony przez wycofującą się armię francuską i został odbudowany dopiero w 1522 roku. W 1524 r.został przebudowany z kamienia, a w 1531 r. z drewna. Ten ostatni został zalany przez powódź w 1567 roku, projekt następnego mostu powierzono Andrei Palladio. Jego most przetrwał do połowy XVIII wieku. Ponownie zniszczony przez wody rzeki, został odbudowany w 1750 roku przez Bartolomeo Ferracinę. W latach 1796-1813 obszar Bassano i terytorium Veneto zostały zdobyte i splądrowane podczas sześciu kampanii wojskowych. W ciągu ostatnich dwóch (1809, 1813) most został uszkodzony i zniszczony. Odbudowany w latach 1819-1821, przetrwał do 1945 r., kiedy alianci zbombardowali go, aby zaszkodzić handlowi Niemców. Ostatnia operacja została przeprowadzona przez alpejczyków w 1948 roku. Podczas powodzi w 1966 roku został uszkodzony, a w kolejnych latach rozebrany i ufortyfikowany. Od 1990 roku są one okresowo w akcie prac fortyfikacyjnych i restauracyjnych.
