W 2009 roku, sto lat po śmierci Cesare Lombroso, założyciela antropologii kryminalnej, przebudował "swoje" muzeum, jedyne na świecie. Zbiory obejmują przygotowane anatomiczne, rysunki, fotografie, dowody rzeczowe, pisemne i rzemiosła i sztuki, a także cechy, wyłącznie z internowanych do schronisk, a od więźniów. Nowa konfiguracja ma na celu dostarczenie odwiedzającym narzędzi koncepcyjnych do zrozumienia, w jaki sposób i dlaczego ta tak kontrowersyjna postać sformułowała teorię przestępczego atawizmu i jakie były błędy metody naukowej, które doprowadziły go do powstania nauki, która później została uznana za błędną Jego teorie opierały się na koncepcji urodzonego przestępcy, zgodnie z którą pochodzenie zachowań przestępczych było nieodłączne od anatomicznych cech sprawcy, osoby fizycznie różniącej się od normalnej osoby tym, że ma anomalie i atawizmy, które determinowały jego społecznie dewiacyjne zachowanie. W rezultacie, powiedział, skłonność do przestępstwa była dziedziczną patologią,a jedynym użytecznym podejściem do sprawcy było kliniczne i terapeutyczne. Tylko w ostatniej części swojego życia Lombroso wziął pod uwagę również czynniki środowiskowe, edukacyjne i społeczne, jako konkurentów w tych fizyków w określaniu zachowań przestępczych.
Chociaż Lombroso go uznaje się, że próbował pierwsze systematyczne podejście do badania przestępczości, więc na niektóre z jego poszukiwań, zainspirowałeś Sigmund Freud i Carl Gustav Jung dla niektórych teorii psychoanalizy w odniesieniu do firmy, wiele z jego teorii dzisiaj zwalniając każdy fundament.
Pod koniec kontrowersyjnej ścieżki akademickiej i zawodowej Lombroso został również wydalony w 1882 r.przez włoskie Towarzystwo antropologii i Etnologii.
Nauka moderna on rzeczywiście wykazały, że zarówno środowisko i geny wpływają na wygląd, ale ten ostatni nie wpływa na zachowanie, decydując zamiast, przede wszystkim, z doświadczenia poznawczego jednostki. Tak więc Doktryna lombrozjańska jest obecnie uważana za pseudonaukową. Muzeum Psychiatrii i Antropologii kryminalnej zostało oficjalnie otwarte w 1898 roku, zaczynając od prywatnej kolekcji zebranej przez Cesare Lombroso za jego życia. Jak pisze sam Lombroso: "pierwszy rdzeń kolekcji rozpoczął się w wojsku, gdzie oprócz pomiaru czaszek tysięcy żołnierzy starannie zachowałem martwe czaszki i mózgi ;ta kolekcja pojawiła się, gdy dorastałem, z odsłonięciem starych sardyńskich grobowców, Valtellini, Lucchesi, Piemontu, wykonanych przeze mnie i moich przyjaciół z Turynu i Pawii. Nie minął dzień jak w Pawii wcześniej, w Pesaro i w Turynie nie próbowałem zwiększyć zbiórki z czaszkami szaleńców i przestępców, którzy zginęli w schroniskach i więzieniach"
