Kościół św. Marcina został konsekrowany w 1368 roku. Nadano mu styl czysto gotycki, który w 1600 roku zostanie przekształcony w barokowy. W następnym stuleciu dołączona zostanie Kaplica Magdaleny, refektarz i Klasztor. Wśród działających tam osobistości wyróżniają się Giordano, Vaccaro i De Mura. W 1866 roku Fiorelli będzie muzeum, które zostało przeznaczone do przechowywania" Ojczyzny pamięci " miasta. Do budowy Certosa San Martino został nazwany architekt i rzeźbiarz Sieny Tino di Camaino, znany już z Katedry w Pizie, oraz główny architekt dworu Andegaweńskiego. Po śmierci Tino stanowisko architekta kompleksu San Martino przeszło na Attanasio primary. Z pierwotnej fabryki pozostają wielkie Gotyckie lochy. Stanowią one znaczną pracę inżynieryjną niezbędną do utrzymania budynku i stworzenia fundamentu wzdłuż skalistych zboczy wzgórza. Z badań ikonografii oraz z badań i obserwacji przeprowadzonych na strukturach z podziemnych, wydaje się prawdopodobne założenie, że projekt Tino di Camaiore, wchłonął w istniejących obiektów typu obronnego starożytnego zamku Belforte. W 1581 roku, on uruchamia wielki projekt rozbudowy klasztoru, zlecone przez architekta Giovanniego Antonio dawki, przeznaczone do przekształcenia i surowy wygląd gotyku do obecnego cennego i wykwintne ubrania barokowe. Rosnąca liczba mnichów doprowadziła do radykalnej przebudowy dużej siedziby: zbudowano nowe cele i zmieniono cały system wodny. Promotorem tego nowego i imponującego stroju Certosa San Martino jest Przeor Severo Turboli, działający od ostatnich dwudziestu lat XVI wieku do 1607 roku. Prace rozpoczęte pod kierunkiem Dosio są kontynuowane przez Giovanniego Giacomo di Conforto, który zbuduje monumentalną cysternę klasztoru.
