Zambaklar Bayramı, M.S. 409-410 yılları arasında barbarlar tarafından rehin alınan Nola halkının Piskopos Paulinus'un müdahalesi sayesinde yeniden özgürlüğüne kavuşmasından kaynaklanmaktadır. Bununla birlikte, bayramın kökenine ilişkin olarak, bayramın çeşitli sembollerle süslenmiş büyük ağaçların tören alayında taşındığı ve koruyucu güçlere sahip olduğu bir pagan ayininin dönüşümünden kaynaklandığını belirten bir görüş de dahil olmak üzere farklı görüşler vardır. Hıristiyanlığın gelişiyle birlikte, bu ağaçlar kutsal imgeler ve azizler eklenerek pagan anlamlarından arındırılmıştır. Nola halkı bu bayramın otantik köklerinin bilincindedir ve orijinal bayrama özgü sevinçli havayı zaman içinde korumayı başarmıştır. Bugün bile bayram aynı zamanda bir inanç ve folklor anıdır. Efsaneye göre, 431 yılında Nola halkı Piskopos Paolino'yu dönüşünde çiçeklerle, zambaklarla karşılamış ve sadıklar ona piskoposluk makamına kadar eşlik ederek sanat ve zanaat loncalarının sancaklarıyla eşlik etmişlerdir. Festival her yıl 22 Haziran'ı takip eden Pazar günü gerçekleştirilir ve sekiz dans kulesi belirli bir sırayı takip eden bir geçit töreniyle şehrin sokaklarından geçer. Dikilitaşlar, tarihsel sırayla Ortolano, Salumiere, Bettoliere, Panettiere, Beccaio, Calzolaio, Fabbro ve Sarto olmak üzere eski sanat ve zanaat loncalarının isimlerini taşımaktadır. Dikilitaşlara ek olarak, Aziz Paulinus'un anavatanına dönüşünü simgeleyen tekne şeklinde bir alt yapı daha vardır.'Zambak' adı verilen bu ahşap yapılar, 19. yüzyılda 25 metre yüksekliğe, her iki tarafta yaklaşık üç metrelik kübik bir tabana ve yirmi beş kentalden fazla toplam ağırlığa sahip olmuştur. Taşıyıcı unsur, tüm yapının eklemlendiği merkezi bir eksen olan 'borda'dır. 'Barre' ve 'barrette' (Napoliten dilinde 'varre' ve 'varritielli') Giglio'nun kaldırıldığı ve nakliye işçilerinin omuzlarında manevra yaptırıldığı ahşap kalaslardır. Bunlar 'cullatori' (Napoliten dilinde cullature) adını alır; bu isim muhtemelen kucaklama eylemine benzer şekilde üretilen sallanma hareketinden türetilmiştir. Sayıları genellikle 128 olan beşikçiler grubuna 'paranza' adı verilir.Zambaklar yerel ustalar tarafından dini, tarihi veya güncel temalara göre kartonpiyer, sıva veya diğer malzemelerle süslenmiştir. Lecce'nin Barok mimari süslemelerinde tanımlanabilen tarihsel kökleri genişleten ve 19. yüzyılın son on yıllarına kadar uzanan açıkça tanımlanabilir bir geleneği yenilerler ve böylece omuzdaki bir tür adak makinesini temsil ederler.Tüm zambaklar ve tekne Pazar sabahı Piazza Duomo'ya taşınacak ve burada piskoposun kutsamasını aldıktan sonra birkaç saatlik bir molanın ardından şehir merkezindeki tarihi güzergah boyunca geçit töreni yapmak üzere tekrar yola çıkacaktır.
