Katedra Notre-Dame de Paris (Notre Dame de Paris), dosłownie "Matka Boża" z Paryża w nawiązaniu do Madonny, jest jedną z najpiękniejszych, największych i najbardziej znanych gotyckich katedr we Francji. Jest to katedra na użytek Kościoła katolickiego, znajdująca się we wschodniej części Île de la Cité, historycznej kolebce miasta Paryża, katedra, która przez lata była poddawana różnym modyfikacjom i częściowym zniszczeniom, w tym wandalizmowi, takiemu jak ścięcie posągów niektórych świętych; był okres, kiedy kościół był nawet używany do przechowywania paszy i żywności, a wandalizm i grabieże w strukturze w stanie ciągłego zaniedbania były dość częste. Budowę katedry rozpoczęto w 1163 roku po zburzeniu katedry św. Szczepana, w której kiedyś stała rzymska świątynia, a ukończenie jej trwało około dwóch stuleci i w pewnym momencie w jej historii mówiono również o jej zburzeniu na początku XIX wieku z powodu stanu rozkładu. To dzięki słynnemu powieściopisarzowi Wiktorowi Hugo katedra została uratowana przed zniszczeniem, ponieważ pisarz ze swoją powieścią "Notre-Dame de Paris" zyskał ówczesną uwagę publiczną, a tym samym niezbędne środki finansowe na uratowanie jej losu. Podczas wizyty Notre-Dame nie można pominąć skarbu Notre-Dame, składającego się nie tylko z krzyży i kielichów, ale także bardzo ważnych relikwii, ciernika z korony, który otaczał głowę Chrystusa, gwoździa i kawałka krzyża Chrystusowego oraz płaszcza koronacyjnego Napoleona I. Katedra ma plan prostokąta, ma długość 128 m i fasadę zachodnią, która jest jedną z najpopularniejszych części kościoła; fasada ta jest pełna elementów dekoracyjnych i może być podzielona na kilka poziomych części: 3 portale u podstawy, Galeria Królów, okno różane i 2 Bliźniacze Wieże.
