Ellis Island była punktem wejścia do Stanów Zjednoczonych Ameryki dla ponad dwunastu milionów imigrantów w latach 1892-1954.
Wcześniej Ellis Island była własnością stanu Nowy Jork i została zakupiona przez rząd federalny w 1808 roku, najpierw do użytku jako fortyfikacja, a po przeniesieniu uprawnień imigracyjnych z poszczególnych stanów do rządu federalnego w 1890 roku, jako port dla imigracji do Nowego Jorku. Castle Garden (lub Castle Clinton) pierwotnie służył temu celowi, ale więcej miejsca było potrzebne ze względu na rosnący napływ imigrantów głównie europejskich w XIX wieku.
Stacja imigracyjna Ellis Island, która dziś działa jako muzeum, była drugim tego typu budynkiem na wyspie, ukończonym w 1900 roku po tym, jak spłonął oryginalny budynek.
Ellis Island służyła jako punkt kontroli chorób i problemów prawnych tych przychodzących pasażerów "sterowych", którzy nie mogli sobie pozwolić na pierwszy lub drugi bilet na łodziach, ponieważ osoby z takimi biletami były uważane za mało prawdopodobne, aby miały takie problemy.
Wyspa Ellis była znana jako" Wyspa łez " dla dwóch procent migrantów, którym odmówiono wjazdu do USA, zwykle z powodu zdiagnozowania choroby zakaźnej lub uważanego za prawdopodobnego popełnienia przestępstwa. W rzeczywistości Wyspa Ellis była powszechnie uważana za symbol nadziei, szczególnie ze względu na jej położenie w cieniu Statuy Wolności.
