Obserwatorium Wezuwiusza

Obserwatorium Wezuwiusza zostało zbudowane dwa kilometry od krateru Wezuwiusza w czasach entuzjazmu dla nauki w ogóle, a dla badań nad magnetyzmem ziemskim w szczególności. Historia Obserwatorium od tamtych czasów do dziś to na przemian chwile świetności i okresy upadku.Po pięciu wiekach spokoju, niszczycielska erupcja z 1631 roku doprowadziła Wezuwiusza do niemal ciągłego stanu aktywności, który doprowadził do żądania stałego monitorowania zjawisk w celu przewidywania ich zachowania, żądanie, które było nawet promowane przez króla Karola Burbońskiego pod koniec XVII wieku. W 1767 roku Giovanni Maria della Torre przeprowadził dokładne badania deklinacji magnetycznej, a w pierwszej połowie XIX wieku Wezuwiusz był najbardziej analizowanym miejscem wulkanicznym na świecie, przyciągając naukowców z całego świata, w tym Charlesa Babbage'a, który był zainteresowany weryfikacją swoich teorii na temat przewodzenia ciepła.Akademie naukowe na początku XIX wieku zwróciły się do poszczególnych rządów z prośbą o wybudowanie ośrodka, w którym mogłyby rezydować, a Ferdynand II Burbon, wspomagany przez ministra Nicola Santangelo, przychylił się do tej prośby, obaj byli zwolennikami rozwoju nauki i techniki (wystarczyła budowa pierwszej włoskiej kolei). Zadanie założenia Obserwatorium Meteorologicznego w 1839 roku otrzymał fizyk Macedonio Melloni. To właśnie on zakupił urządzenia magnetyczne i meteorologiczne dla wybranego miejsca, Collina del Salvatore (Wzgórze Zbawiciela), które spełniało trzy wymagania żądane przez Melloniego: "wolność horyzontu, bliskość chmur, odległość od okolicznych ziem".16 marca 1848 roku obserwatorium zostało ostatecznie przekazane Melloniemu, który jednak ze względu na swoje liberalne poglądy został odwołany ze stanowiska po powstaniach '48. Zainteresowanie geofizyka Luigiego Palmieri ożywiło losy Obserwatorium, które zostało ukończone w 1856 roku wraz z budową wieży meteorologicznej. Palmieri zbudował pierwszy w historii sejsmograf elektromagnetyczny, za pomocą którego sprawdził zgodność procesów wulkanicznych i sejsmicznych. W 1862 r. Palmieri przygotował program badawczy składający się z sieci stacji do badania różnych parametrów przydatnych w jakiś sposób do przewidywania aktywności wulkanicznej; od tego momentu narodziła się nowoczesna metoda badań. Nie brakowało dramatów dla obserwatorium i jego gości, gdyż w 1872 roku zostało otoczone falą lawy i przez kilka dni było odizolowane.Następcą Palmieriego u steru ośrodka został geolog Raffaele Matteucci, który zajmował pierwsze strony gazet z powodu gorzkiej kontrowersji z Matilde Serao, będącej wynikiem nieporozumienia co do prawdziwych intencji Matteucciego podczas kolejnej erupcji.Kierownictwo ośrodka, który był w znacznym stanie ruiny, przejął Giuseppe Mercalli, który próbował ożywić jego stan, ale jego tragiczna śmierć przerwała jego pracę. W czasie wojny ośrodek zarekwirowali alianci; od 1983 r., w szczytowym okresie bradyzmu flegrańskiego, centrala operacyjna została przeniesiona do budynku publicznego w Neapolu, na wzgórzu Posillipo. Obecnie siedziba badań operacyjnych i nadzoru znajduje się w Neapolu, przy Via Diocleziano 328, natomiast w historycznym miejscu na Wezuwiuszu mieści się muzeum wulkanologiczne, w którym można podziwiać między innymi starożytne instrumenty meteorologiczne i geofizyczne zaprojektowane przez znakomitych naukowców, którzy pracowali tam przez ponad 150 lat.