Ogród angielski w Monako

Monachijski Englischer Garten - Ogród Angielski - to zielone płuca miasta, ogromna naturalna przestrzeń rozciągająca się od centrum do przedmieść. Z powierzchnią 373 hektarów jest to jeden z największych parków miejskich na świecie, obok nowojorskiego Central Parku i londyńskiego Hyde Parku. Projekt został zlecony przez elektora Karola Teodora w 1789 r. amerykańskiemu oficerowi Benjaminowi Thompsonowi (1753-1814) - późniejszemu hrabiemu von Rumford, który pełnił funkcję ministra wojny i był promotorem ważnych reform społecznych - podczas gdy późniejsze prace na początku XIX wieku powierzono architektowi Ludwigowi von Sckellowi. Początkowo używany jako ogród dla wojska, Englischer Garten stał się pierwszym publicznym parkiem w Niemczech, z dużymi terenami zielonymi na przemian ze strumieniami i stawami, które uczyniły go najbardziej popularnym i lubianym parkiem w stolicy Bawarii. Elektor Karl Theodor nie był szczególnie popularny wśród ludzi, a pomysł otwarcia parku dla wszystkich klas społecznych był częścią poprawy jego popularności. Latem mieszkańcy miasta i turyści spacerują po nim, opalając się nago i w ubraniu: początkowy obszar, ten w pobliżu starego miasta i wokół małego strumienia, jest przeznaczony dla nudystów. Można się też kąpać, woda jest czysta, ale jeśli nie pojedzie się w środku lata, jest dość zimna... ale Bawarczykom to nie przeszkadza. Przejażdżka rowerem jest koniecznością, a surferzy są często widywani przy wodospadzie na Prinzregentenstraße (prawie na rogu z Lerchenfeldstraße). Kultowa atrakcja wymieniana we wszystkich przewodnikach. Zimą natomiast można pospacerować po śniegu i pojeździć na łyżwach.

Nie przegap Chinesischer Turm (Chińskiej Wieży), w której znajduje się jeden z największych ogródków piwnych w mieście, oraz Monopteros, małej świątyni w stylu greckim zaprojektowanej przez Leo von Klenze, ulubionego architekta Ludwika I, z doskonałym widokiem na centrum Monachium: idealne miejsce, zwłaszcza o zachodzie słońca, na wyznanie miłości! Nie można zapomnieć o małej japońskiej herbaciarni (Japanische Teehaus), podarowanej miastu przez rząd Tokio z okazji Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku, która wita odwiedzających przy wejściu do parku.