Top of the World
Jeden z najciekawszych kościołów opactwa w regionie, ważny zabytek przejścia od gotyku romańskiego do cysterskiego. Opactwo zostało zbudowane na miejscu lub w pobliżu rzymskiego pago d'Interpromio, ze świątynią, do której dobudowano ponderarium; niektórzy uważają, że nazwa Casáuria wywodzi się od Casa Aurea, przez którą być może została nazwana świątynia, inni, odwrotnie, sądzą, że to Casa Urii, miejsce poświęcone Uriosowi, Jowiszowi sprowadzającemu wiatry, dało nazwę świątyni.W 871 roku cesarz Lodovic II, wypełniając ślub, który złożył za uwolnienie z niewoli w księstwie Benewentu, wzniósł ten klasztor wraz z przylegającym do niego kościołem Świętej Trójcy, do którego kazał przetransportować kości św. Klemensa, papieża i męczennika, nadane przez papieża Adriana II, w następnym roku. Opactwo stało się potężne dzięki dobrom ofiarowanym przez cesarza, ale w 920 roku zostało splądrowane przez Saracenów; po roku 1000 powoli się bogaciło dzięki różnym darowiznom; od 1076 do 1097 roku było ponownie i wielokrotnie splądrowane przez Hugh Malmozzetto, normańskiego hrabiego. Na początku XII wieku opat Grimoaldo odrestaurował klasztor i kościół, który został poświęcony w 1105 roku; ostatecznie opat Leonate (wybrany w 1152 roku, zmarł w '92) i jego następca Ioele odbudowali go. Był to okres świetności opactwa, potem zaczęła się dekadencja; w XIV wieku klasztor stał się komandorią, a w 1775 roku został ogłoszony patronatem królewskim. Kościół i klasztor zostały zrujnowane w 1348 roku przez trzęsienie ziemi, a tylko ten pierwszy został odbudowany w 1448 roku, ale częściowo, tak że transept był okaleczony w elewacji i bez sklepień. Z klasztoru, w którym pierwotnie znajdował się bogaty krużganek ze sprzężonymi kolumnami, pozostało tylko jedno skrzydło, przebudowane w XVIII w., obecnie zredukowane do parteru z powodu trzęsienia ziemi w 1915 r., które spowodowało również zniszczenie kościoła, odrestaurowanego już w 1891 r. Restauracje przeprowadzone w pierwszych dekadach XX wieku doprowadziły do uporządkowania zabytku.Fasada poprzedzona jest stupiętrowym *porchem, prawie nietkniętym przez ingerencję, o trzech łukach podzielonych prostokątnymi filarami z kolumnami opierającymi się o każde lico. Kapitały są piękne, a archiwolty bogate w kształty i fryzy. W górnej części fasady, nad rodzajem attyki zwieńczonej pięknym gzymsem z małymi łukami, znajdują się cztery podwójne okna lancetowe, z których dwa są architrawowane, a pozostałe lekko ostrołukowe, pochodzące prawdopodobnie z klasztoru i umieszczone tam podczas restauracji w 1448 roku. Portyk nakryty jest masywnymi sklepieniami krzyżowymi z żebrami pryzmatycznymi. Środkowy *portyk ma archiwoltę utworzoną przez trzy koncentryczne, stopniowo cofające się łuki w kształcie podkowy. W lunecie płaskorzeźbione figury przedstawiające św. Klemensa siedzącego ze świętymi Fabiuszem i Korneliuszem po prawej stronie i opata Leonata prezentującego po lewej stronie model odbudowanego przez siebie kościoła. W dużym architrawie przedstawione są, w kolejności, historie związane z założeniem opactwa. W ościeżach, w niszach, wyrzeźbione są cztery postacie w koronie, prawdopodobnie przedstawiające książąt i władców, którzy chronią lub są dobroczyńcami klasztoru. Brązowe *kraty, prawdopodobnie zawdzięczane opatowi Ioele (1192), podzielone są na 72 panele zajęte przez tablice z krzyżami, postaciami opatów i mnichów (u góry), rozetami, zamkami (z trzema wieżami każdy) podległymi opactwu (w sumie pozostało ich 14), z ich względnymi nazwami, oraz panele z pikietami (jedna, drewniana, imitacja).Majestatyczne wnętrze, o długości 48 metrów, odtwarza typ przejścia od gotyku romańskiego do cysterskiego: ma kształt krzyża łacińskiego z lekko wystającymi ramionami, podzielonego na trzy nawy i z pojedynczą półokrągłą absydą (zamiast czworobocznej), zgodnie z tradycją romańską; tynk został usunięty, aby pokazać różnicę w artefakcie między IX a XII wiekiem. Nawy podzielone są łukami ostrołukowymi na prostokątnych filarach, z wyjątkiem 1. i 3. z lewej strony, które są krzyżowe, oraz dwóch innych, na których opierają się półkolumny. Nawa jest, w środku
