Pałac Eggenbergów

Descrizione

Pałac Eggenberg w Grazu jest najważniejszym barokowym kompleksem pałacowym w Styrii. Zamek Eggenberg ze swoimi zachowanymi akcesoriami, rozległymi malowniczymi ogrodami, a także dodatkowymi zbiorami z Universalmuseum Joanneum mieszczącego się w pałacu i parku, należy do najcenniejszych dóbr kultury Austrii. Dzięki swojej historii budowy i wyposażenia, eksponuje zmienność i patronat niegdyś najpotężniejszej dynastii w Styrii, rodu Eggenbergów. W 2010 roku Zamek Eggenberg został uznany za ważny dla historii kultury dzięki rozszerzeniu o wpis zabytkowego Starego Miasta Graz na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.

W północnym narożniku terenu Pałacu znajduje się ogród planetarny i Lapidarium z kamienia Rzymskiego, a także wejście do nowego Muzeum Archeologicznego, w którym mieści się Wagon kultowy Strettweg. W pałacu mieści się kolekcja numizmatyczna, znajdująca się w dawnych pomieszczeniach Balthasara Eggenbergera, właściciela cesarskiej licencji menniczej i działalności w późnym średniowieczu, oraz kolekcja pokazowa Alte Galerie, kolekcja dzieł sztuki z okresu średniowiecznego i wczesnego okresu nowożytnego obejmująca pięć wieków europejskiej historii sztuki.

Historia

Znaczna część pałacu pochodzi z późnego Średniowiecza, a budowa kontynuowana była we wczesnej epoce nowożytnej. Przed 1460 Balthasar Eggenberger, finansista Fryderyka III, Świętego cesarza rzymskiego, kupił majątek na zachodzie Grazu, który stał się stałą rezydencją szlachecką w rodzinnym imieniu. W kolejnych latach budowano i rozbudowywano rezydencję rodzinną.

W 1625 roku książę Hans Ulrich von Eggenberg, dyplomata i mąż stanu, zlecił nadwornemu architektowi Giovanniemu Pietro de Pomis zaprojektowanie nowego pałacu, inspirowanego El Escorial w Hiszpanii. Włączając oryginalną średniowieczną rezydencję rodzinną do nowego pałacu, de Pomis sam nadzorował prace budowlane aż do swojej śmierci w 1631 roku. Główny budowniczy twierdzy Laurenz van de Syppe kontynuował prace przez dwa lata, aż ostatecznie budynek został ukończony przez majstrów de Pomis, Pietro Valnegro i Antonio Pozzo. Muszla została ukończona w 1635 lub 1636 roku. W latach 1641-1646 zakończono prace nad ornamentem.

Począwszy od 1666 r.Johann Seyfried von Eggenberg, wnuk Hansa Ulricha, rozbudował Pałac zgodnie ze wspaniałością i wspaniałością stylu barokowego, a w 1673 r. rezydencja ponownie weszła w światło reflektorów, ponieważ arcyksiężna Claudia Felicitas z Tyrolu gościła w pałacu z okazji swojego ślubu w Grazu z Leopoldem I, Świętym cesarzem rzymskim. Za panowania księcia Johanna Seyfrieda w ciągu zaledwie 7 lat zrealizowano obszerny cykl okładzin sufitowych z około 600 obrazami w pomieszczeniach piano nobile.

Po wymarciu męskiej linii rodu Eggenbergów, stanowe pokoje Eggenbergerów pozostawały w na wpół opróżnionym i zaniedbanym stanie. Mąż ostatniej księżniczki Eggenbergera, Johann Leopold Hrabia Herberstein, zarządził kompleksową odnowienie kompleksu. W latach 1754-1762 budynek wraz z ogrodem przeszedł drugą poważną fazę dekoracji, tym razem w pełnej zgodzie z upodobaniami rokoka. Najpoważniejszą zmianą było prawdopodobnie wyburzenie teatru pałacu Eggenbergerów, na miejscu którego powstał barokowy kościół Pałacowy.

Trzecia faza zmian nastąpiła w XIX wieku i ograniczała się do pomieszczeń mieszkalnych na pierwszej kondygnacji pałacu. Głównym celem uwagi tego okresu było całkowite przekształcenie barokowego ogrodu formalnego w romantyczny ogród krajobrazowy po Angielskiej modzie.

Cały kompleks pozostawał w posiadaniu rodziny Herbersteinów do 1939 roku. Na krótko przed wojną Zamek Eggenberg został przejęty wraz z parkiem przez państwo Styria. Najstarsze muzeum w Austrii, Joanneum, które zostało założone 26 listopada 1811 roku przez arcyksięcia Johanna Austrii, przejęło zarządzanie pałacem i parkiem. Joanneum przeprowadziło rozległe prace konserwatorskie, aby naprawić szkody, które miały miejsce podczas II Wojny Światowej i późniejszej okupacji przez aliantów, a w 1953 r.Zamek Eggenberg i Park Zamkowy Eggenberg zostały ponownie otwarte dla publiczności.

Bibliografia: Wikipedia