Pałac Mascabruno

Markiz Don Antonio Mascabruno w 1692 roku kupił od ojców franciszkanów posiadłość, która rozciągała się aż do morza, aby uczynić z niej swoją wiejską rezydencję. Czworokątny kształt, willa składała się zasadniczo z wewnętrznego dziedzińca ograniczonego przez budynki i otoczonego rozległym lasem dębowym. Obecny ogromny budynek, który rozciąga się obok pałacu z fasadą o długości ponad stu metrów i czterema wejściami, jest dziełem inżyniera Tommaso Saluzzi i został zbudowany w tym samym czasie, co pałac królewski, aby pomieścić stajnie, po tym, jak został nabyty przez króla Karola Burbońskiego dla jego wielkiego projektu Terenu Królewskiego. Mieszkało tam wówczas ponad tysiąc mężczyzn i trzysta koni, mieściły się tam również powozy używane przez Burbonów podczas uroczystości, obecnie w muzeum San Martino. Podczas gdy trwały prace nad przekształceniem pałacu, to właśnie tutaj odkryto okazałą rzymską willę: król Karol nakazał wykopanie przejścia w celu wydobycia znalezisk archeologicznych, w tym marmurowego orła z wyrytymi literami Q.P.A., godła przypisywanego rzymskiemu senatorowi Quintusowi Pontiusowi Aquili, a później przyjętego przez gminę Portici. Ponieważ ród Pontii był pochodzenia samnickiego, prawdopodobnie miejsce to stanowiło granicę jednego z plemion terytorialnych utworzonych przez Serwiusza Tulliusza: Gioviana lub Juvanum. Na mapie Giovanniego Carafy księcia Noja z 1750 r. palazzo Mascabruno jest zaznaczony jako Cavallerizza, a w 1775 r. został wyposażony w spektakularny kryty galop: jest to duży budynek o powierzchni około sześciuset metrów kwadratowych z zaokrąglonymi narożnikami i o wysokości równej sumie trzech pięter sąsiedniego pałacu. W galopie schody z kamienia lawowego o jasnej barwie i niezwykle cennej powierzchni łączą go z ogrodem: ze znaczenia tej struktury piperno można przypuszczać, że nie były to zwykłe schody służbowe, lecz raczej wejście zarezerwowane dla króla, który wchodził do niego bezpośrednio przez duże drewno. Drewniana kratownica, która podtrzymuje dach budynku, należy do typu stosowanego przez Palladia w jego weneckich willach i jest wspaniałym dziełem inżynierii: po bliższym przyjrzeniu się ujawnia się jej odwrócony kształt stępki i uważa się, że została wykonana przez miejscowych stoczniowców. Pozostawiony przez dziesięciolecia w stanie rozkładu galop, mniejszy od austriackiego zamku Schonbrunn, ale wcześniejszy od niego, został niedawno starannie odrestaurowany. Hodowano tu Cavallo Napolitano, dumę Burbonów i symbol samego pałacu. Pierwsi Grecy, którzy wylądowali na wybrzeżu Kampanii, byli pod takim wrażeniem miejscowych koni, że nazwali je Ennosigaios, czyli roztrząsaczami ziemi. Później Etruskowie wprowadzili swoje konie, smukłe i eleganckie, które stały się silniejsze dzięki krzyżowaniu z miejscowymi końmi. Rzymianie w końcu skrzyżowali je z wytrzymałymi końmi berberyjskimi. Wówczas zaczął się kształtować potężny i zgrabny koń neapolitański, a sława tych zwierząt, związana z ich wytrzymałością i dumą, była tak wielka, że Hannibal również zatrzymał się w Kapui, by zaopatrzyć się w najlepsze konie dostępne w Italii. Właściwy wybór konia neapolitańskiego però è datuje się od Karola I d’Angiò, natomiast hrabia Pandone uczynił go głównym tematem wspaniałych fresków w swoim zamku w Venafro, skopiowanych później przez rodzinę Gonzaga z Mantui. W 1532 roku Federico Grisone otworzył w Neapolu pierwszą szkołę jazdy konnej, którą kontynuował jego uczeń Giovanni Battista Pignatelli, który nie szczędził koniom neapolitańskim pochwał: «Są dobrej wielkości i wspaniałej urody. Z niebywałym posłuszeństwem podążają za muzyką i niemalże spontanicznie zaczynają tańczyć.»Na parterze pałacu Mascabruno, obecnie wykorzystywanego na wykłady studentów Wydziału Rolnictwa Uniwersytetu Federico II, znajdowały się pierwotnie magazyny koszarowe, a także warsztaty rymarskie, więzienia, sala szermiercza oraz warsztaty krawieckie i szewskie do użytku wojskowego. Na półpiętrze znajdowały się pomieszczenia pomocnicze do tych na parterze oraz kwatery krawców i szewców. Na pierwszym piętrze biura pułkowe, pomieszczenia mieszkalne dla oficerów i ich rodzin, a także kwatera adiutanta, kuchnia i stołówka. Na drugim piętrze akademiki dla żołnierzy. Po podbiciu królestwa przez Savoyów budynek Mascabruno przeszedł w ręce państwa, które wydzierżawiło go Belgijskiej Spółce Tramwajowej w celu przechowywania koni i powozów, które kursowały między Neapolem, Portici i Torre del Greco, następnie przez wiele lat był wykorzystywany przez armię włoską jako zajezdnia Dyrekcji Armii Włoskiej;następnie przez wiele lat był wykorzystywany przez armię włoską jako magazyn Dyrekcji Artylerii Armii Włoskiej, pod nazwą Caserma Blum, udzielając również gościny wielu rodzinom żołnierzy przebywających na urlopach, następnie po trzęsieniu ziemi w latach 80-tych XX wieku był przez wiele lat zajmowany przez rodziny bezdomnych ofiar trzęsienia ziemi. ( Artykuł napisany przez pisarza Lucio Sandona - http://www.lospeakerscorner.eu )