Pałac Ulriksdal

Pałac Ulriksdal-Pałac Królewski położony nad brzegiem Edsviken w Parku Narodowym. Pierwotnie nosiła nazwę Jakobsdal na cześć jej właściciela Jacoba De la Gardie, który zlecił jej budowę przez architekta Hansa Jacoba Kristlera w latach 1643-1645 jako wiejską rezydencję. Później przekazał go swojemu synowi Magnusowi Gabrielowi De la Gardie, od którego został zakupiony w 1669 roku przez królową Hedvig Eleonorę. Obecny projekt jest głównie dziełem architekta Nikodema Tessina Starszego i pochodzi z końca XVII wieku.

Hedvig Eleonora zmieniła nazwę pałacu w 1684 roku na Ulriksdal na cześć przyszłego właściciela, jej wnuka księcia Ulrika. Książę zmarł jednak w wieku jednego roku, a Hedwiga Eleonora zachowała Pałac aż do swojej śmierci w 1715 roku, kiedy majątek został przekazany koronie do dyspozycji króla Fryderyka I. Kilka rysunków Nikodema Tessina starszego przedstawia okazały pałac, wysoki na trzy kondygnacje, z dachem z latarniami, wyposażonym poddaszem i skrzydłami bocznymi przedłużającymi fasadę nad jeziorem.

Realizacja projektów Tessina rozpoczęła się pod rządami Hedviga Eleonory w 1670 roku, ale została wstrzymana około 1690 roku z powodu problemów finansowych. Kiedy prace budowlane zostały ostatecznie wznowione przez króla Fryderyka I w 1720 roku, architekt Pałacowy Carl Hårleman miał inne pomysły niż Tessin starszy. Wśród cech wprowadzonych przez Hårlemana był jeden z pierwszych dachów mansardowych w Szwecji. W połowie XVIII wieku pałac zajęli Król Adolf Fryderyk i Królowa Luiza Ulryka.

Stosunkowo niewiele zachowało się z XVIII-wiecznych wnętrz, ponieważ Ulriksdal służył jako szpital dla weteranów w latach 1822-1849. Pałac był więc prawie pusty, gdy został zakupiony w 1856 roku przez księcia Karola, późniejszego króla Karola XV. z pomocą architekta Fredrika Willhelma Scholandera i poprzez rozległe zakupy antyków, książę Karol był w stanie zaprojektować i wyposażyć Pałac według własnego gustu. Wiele z tych mebli jest nadal na wystawie.

Pałac jest otwarty dla zwiedzających od 1986 roku. Oryginalne wyposażenie zostało przeniesione do zachowanych pomieszczeń, a części dawnych pomieszczeń mieszkalnych są wykorzystywane do eksponowania przedmiotów z kolekcji sztuki i rzemiosła Gustafa VI Adolfa, a także srebrnej kolekcji Gustafa V.

Pałacowy Teatr Confidencen mieści się w budynku z 1670 roku, który pierwotnie służył jako ujeżdżalnia koni, a później pensjonat. W 1753 roku Królowa Luiza Ulrika zleciła architektowi Carlowi Fredrikowi Adelcrantzowi przebudowę budynku na teatr. Został zbudowany w stylu rokoko, może pomieścić 200 widzów i ma stół à confidence, stół, który można obniżyć przez podłogę do piwnicy, aby ustawić. Confidencen jest dziś najstarszym rokokowym teatrem w Szwecji.

Pałac Ulriksdal miał w północnym skrzydle pałacu pierwotnie kaplicę, zbudowaną w 1662 roku przez architekta Jeana de la Vallée. Kaplica została zburzona podczas remontu Pałacu Gustawa III w 1774 roku. Obecna kaplica została zaprojektowana przez architekta Fredrika Wilhelma Scholandera i została zbudowana w latach 1864-1865 na terenie ogrodu pałacowego, w holenderskim stylu Nowego renesansu z pewnymi wpływami z Wenecji.

Obok pałacu znajduje się szklarnia, dziś Muzeum oranżerii. Oranżeria została zbudowana pod koniec XVII wieku przez architekta Nikodema Tessina młodszego. Pomimo wielu późniejszych zmian, Architektura Tessina nadal dominuje w oranżerii, w której mieszczą się części kolekcji Rzeźby Muzeum Narodowego, w tym dzieła rzeźbiarzy Johana Tobiasa Sergela i Carla Millesa.

Bibliografia: Wikipedia