Öpücük başlangıçta Paolo ve Francesca'yı temsil etti, iki karakter Dante'nin İlahi Komedisinden bir kez daha ödünç aldı: Francesca'nın kocası tarafından öldürülen, ilk öpücüklerini değiştirirken onları şaşırtan iki sevgili, sonsuza dek cehennemde dolaşmaya mahkum edildi. Kapıların detaylandırılmasının ilk aşamalarında tasarlanan bu grup, 1886 yılına kadar, Rodin'in bu mutluluk ve duygusallık tasvirinin geniş projesinin temasıyla uyuşmadığına karar verdiğinde, sol alt kapıda, Ugolino'nun karşısında belirgin bir pozisyon aldı. Bu nedenle grubu bağımsız bir çalışmaya dönüştürdü ve 1887'de sergiledi. Akıcı, pürüzsüz modelleme, çok dinamik kompozisyon ve büyüleyici tema bu grubu anında bir başarı haline getirdi. Hiçbir anekdot detayı sevgilileri tanımlamadığından, halk buna Evrensel karakterini çok iyi ifade eden soyut bir başlık olan öpücük adını verdi.
